Αυτό δεν είναι ένα blog που ψάχνει την επισκεψιμότητα. Είναι ένα προσωπικό σημειωματάριο, ένας τρόπος να ξεφορτώνομαι τους θυμούς μου και να μοιράζομαι τις χαρές μου. Είναι καλύτερο από το να μουρμουρίζω ή να γελάω μόνος μου.
Εδώ όλο και κάποιος ακούει…


Μην ξεχνάτε...

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Αναλγησία...


Έχω κι εγώ, όπως τόσοι και τόσοι, έναν συγγενή βαριά και χρόνια πάσχοντα. Πάσχει από την φοβερή σκλήρυνση κατά πλάκας, μια αρρώστια που σιγά σιγά διαλύει τον οργανισμό που προσβάλει, και μαζί το ηθικό και την ψυχική κατάσταση του πάσχοντα και όσων ζουν μαζί του. Η σύζυγος του αδελφού της γυναίκας μου είναι σήμερα 60 ετών, προσβλήθηκε από την ασθένεια πριν 28 χρόνια και τώρα, εδώ και ένα χρόνο, βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο, κατάκοιτη, μη μπορώντας να κινήσει παρά μόνο τα μάτια της. Είναι σύμφωνα με τις αρμόδιες υπηρεσίες και επιτροπές ανάπηρη σε βαθμό 80%. Ανάμεσα στις παροχές που προέβλεπε η κατάστασή της ήταν και ένας αριθμός από πάνες ακράτειας, γάντια μιας χρήσης γι αυτούς που την φροντίζουν και προστατευτικά επικαλύμματα του στρώματός της. Και λέω ήταν, γιατί σύμφωνα με τελευταίες τροποποιήσεις των σχετικών αποφάσεων όπως αυτές δημοσιεύτηκαν στο ΦΕΚ 2456 τεύχος Β 3/11/2011, η χορήγηση των παραπάνω ειδών δεν περιλαμβάνεται πια στις παροχές. Θύματα αυτών των περικοπών είναι δεκάδες χιλιάδες χρονίως νοσούντες, ανάπηροι, κατάκοιτοι από διάφορες αιτίες. Δεν ξέρω πόσα χρήματα θα εξοικονομήσει το κράτος από αυτές τις περικοπές που αποφασίζονται χωρίς ανθρωπιά, χωρίς ίχνος ευθύνης, χωρίς τη στοιχειώδη συμπάθεια προς εκείνους που η ζωή επιφύλαξε τέτοιο πόνο. Και δεν ξέρω αν οι περικοπές αυτές πείσουν τους δανειστές μας ότι «η Ελλάδα προσπαθεί».

3 σχόλια:

Swell είπε...

Μένω άλλη μια φορά άφωνος μπροστά στην αναλγησία (sic) αυτού που θέλει να λέγεται κράτος...

ο δείμος του πολίτη είπε...

Εδώ κόπηκαν τα παιδικά σιρόπια και τόσα άλλα φτηνά φάρμακα ενηλίκων και παιδιών ευρείς κατανάλωσης επειδή τάχα κάναμε υπερκατανάλωση. Τι λες, ρε παπάρα;

zoyzoy είπε...

ΤΑ ΚΑΘΙΚΙΑ από τους ανήμπορους κόβουν που να τους κοπεί το αίμα (οπως καταριόταν η μάνα μου) αντί να κόψουν απ'τα κονδύλια τους ούτε ένα ευρώ δεν έχουν θυσιάσει εκείνοι αυτά τα 2χρόνια απ'τους μισθούς τους!

Και καθόμαστε και τους κοιτάμε!