Γιατί ρε παιδιά;

Στην καθημερινή μου βόλτα στα μπλογκς που παρακολουθώ, έπεσα σ’ έναν καυγά που με στενοχώρησε και μ’ έβαλε σε σκέψεις.

Δυό bloggers που με βοήθησαν πολύ όταν ξεκινούσα, που είχαν επαφή, που αντάλλαζαν ιδέες για το blogging, καταρτισμένοι κι επιδέξιοι και οι δύο, έφτασαν για λόγους που δεν ξέρω και δεν ανέτρεξα σε προηγούμενες αναρτήσεις για να τους βρω, σε σημείο να ανταλλάξουν βαρειές κουβέντες δημοσίως.

Πέρα από ότι λυπήθηκα, αναρωτήθηκα τι διάολο κάνουμε όλοι εμείς που φτιάξαμε από ένα blogaki και δημοσιεύουμε τις σκέψεις, τις θέσεις, τις ιδέες και τους προβληματισμούς μας, τον χαβαλέ μας στο κάτω κάτω, απευθυνόμενοι σε άγνωστους αναγνώστες. Κυνηγάμε κάτι; Κάνουμε κανένα διαγωνισμό ποιός είναι ο καλύτερος; Και τι θα πεί καλύτερος; Για κάποιους επισκέπτες είμαστε καλοί, για κάποιους αδιάφοροι, για κάποιους ενδεχομένως και γελοίοι. Ποιός ο λόγος λοιπόν τέτοιων αντιπαραθέσεων και τέτοιας έντασης; Σκεφτήκατε φιλαράκια, μήπως η κόντρα σας απογοήτευσε κάποιους από τους επισκέπτες σας; Για δείτε το κάπως ηπιότερα το θέμα…
Σας τα λέω όχι βέβαια σαν «καλύτερος», απλά σαν μεγαλύτερος.

Είναι τα blogs εφημερίδες;

Οι Άθλιοι λένε ναι
Και παίρνουν για παράδειγμα το δικό τους blog
Μια καθημερινή εφημερίδα έγχρωμη και ιλλουστρασιόν, που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ότι ώρα θέλει, συχνά 2 και 3 φορές την ημέρα με διαδοχικές εκδόσεις και με άλλο θέμα κάθε φορά.

Επάνω επάνω ο τίτλος (η διακόσμησή του ευγενής προσφορά του ΑΑΤΟΝ), από κάτω το κύριο άρθρο, της σύνταξης ας πούμε, που εκφράζει τη θέση της εφημερίδας πάνω σε θέματα που ο αρχισυντάκτης κρίνει άξια δημοσίευσης, συχνά συνοδευόμενα από φωτογραφίες.
Στην αριστερή στήλη, ένα βραβείο ποιότητας (!), η ώρα, σύνολο αναγνωστών, τοπικό δελτίο καιρού, και οι τίτλοι των πιο πρόσφατων δημοσιεύσεων άλλων εκδοτών (bloggers) που μ’ ένα κλικ ο αναγνώστης μεταβαίνει εκεί.
Στη δεξιά στήλη, οι υπεύθυνοι απέναντι στο νόμο, λίγα λόγια για τον εκδότη, μια ποδοσφαιρική τοποθεσία, σταθεροί αναγνώστες, σχόλια αναγνωστών, παλαιότερα τεύχη και τα banners των πρακτορείων που διανέμουν την εφημερίδα σε όλο τον κόσμο (μηχανές).
Σ’ αυτήν λοιπόν την εφημερίδα, και τις άλλες που έχουν επιλεγεί, μπορεί κανείς να βρεί σχεδόν τα πάντα, πολιτικά, κοινωνικά, αθλητικά, ιστορικά, ανέκδοτα, βίντεο, μουσικές, διηγήματα, κριτικές, σάτιρες, ρεπορτάζ. Μπορεί επίσης να πεί την γνώμη του, να δώσει πληροφορίες, να προσθέσει κάτι δικό του στα άρθρα.
Μετά από δυο τρείς επισκέψεις, αποφασίζει κανείς αν η εφημερίδα αξίζει ή όχι οπότε στρέφεται σε άλλες από τις χιλιάδες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο δωρεάν, και που η κάθε μια παρουσιάζει την οπτική και την αισθητική του εκδότη της.
Αυτό λένε «οι Άθλιοι» ότι είναι το blogging κι έτσι στήσανε την εφημερίδα τους, με την ευγενική και πολύτιμη βοήθεια βέβαια, άλλων παλιότερων εκδοτών (aaton - Θέμα).
Κάθε άλλος χαρακτηρισμός δεκτός. Είπαμε οτι η εφημερίδα λειτουργεί αμφίδρομα.

Άμα δεν έχεις να γράψεις τίποτα…

Αρχίζει και γίνεται συχνή η παρουσία αναρτήσεων στα blogs, που σε κάνουν να αναρωτιέσαι «τώρα αυτό γιατί το ‘γραψε».

Δεν θα αναφέρω ονόματα για να μη κουβαλήσω νερό στον μύλο της πρόκλησης. Ένας έκατσε κι έγραψε ένα άρθρο στο οποίο αναφέρεται από ειρωνικά έως προσβλητικά στους Σερραίους. Έφτασα σ’ αυτό από σχετικές αναρτήσεις δυό φίλων που θίχτηκαν (και με το δίκιο τους). Ασχέτως αν μπορεί κανείς να υποψιαστεί ότι με τον όρο «Σερραίοι» εννοεί τον πρωθυπουργό, δεν παύει να χαρακτηρίζει συνολικά την περιοχή. Κάπου αλλού διάβασα κάτι ανάλογο για τους Κρητικούς και τους Πελοποννήσιους όπως και ένα master ηλιθιότητας για τους Θεσσαλονικείς. Δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα φρούτα, αλλά κατανοώ τον σκοπό τους (σχόλια επί σχολίων και καταιγισμός επισκέψεων). Όμως αν ξεπερνώντας τις κομματικές και οπαδικές αντιπαραθέσεις φτάσουμε σ’ αυτές των ιδιαίτερων πατρίδων, πρώτα υποσκάπτουμε το blogging (όσοι τουλάχιστον το βλέπουν σαν σοβαρό μέσο) και δεύτερο βλέπουμε στον κάθε Αθηναίο, Σερραίο, Κομοτηναίο, Σαλονικιό, τον πιθανό συντάκτη της μαλακίας που διαβάσαμε σε βάρος μας. Γι αυτό προσπεράστε την βλακεία κι αφήστε τους βλάκες στην αυτοϊκανοποίησή τους
Οι φίλοι μου ελπίζω να κατανοήσουν τη θέση που παίρνω

Μια πρόταση προς τους bloggers. Σκεφτείτε την.

Το λάθος του Γιάννη Αγιάννη στους Άθλιους, ήταν οτι δεν φρόντιζε εκ των προτέρων την άμυνά του. Νοιαζόταν γι αυτήν μόνο όταν ένοιωθε την ανάσα του Ιαβέρη στο σβέρκο του.

Λέω λοιπόν, μήπως θα 'πρεπε από τώρα να ετοιμάσουμε την άμυνά μας απέναντι στα όσα λέγεται οτι απεργάζεται η κυβέρνηση σε βάρος μας; Ανάμεσά μας θα βρίσκονται και νομικοί που θα μπορούσαν να εξετάσουν το ενδεχόμενο σύστασης ενός σωματείου, έτσι ώστε και η υπόστασή μας (σαν bloggers) να είναι νομικά κατοχυρωμένη, αλλά και η υπεράσπιση της ανεξαρτησίας μας μαζική. Λέω μήπως...

Υπάρχει κανένας διαγωνισμός ποιός θα ανεβάσει πιό πολλά posts;

Επειδή είμαι καινούριος στο κουρμπέτι και δεν ξέρω, έχω την απορία σε τι αποσκοπεί κάποιος πού ανεβάζει 20 posts το ένα πίσω απ' τ' άλλο σε καθημερινή βάση με περιεχόμενο συχνά παρεμφερές. Σήμερα μάλιστα συνάντησα και άλλη περίπτωση με 12 απανωτές αναρτήσεις. Γι αυτό ρωτάω μήπως υπάρχει κανένας διαγωνισμός πολυγραφότητας... Και προς Θεού, ούτε ζηλεύω ούτε ενοχλούμαι, απλώς ρωτάω...

Ριχάρδου Σωμερίτου Γνώμαι..

Έγραψε ο Ριχάρδος Σωμερίτης στο Βημα σχετικά με τα blogs

«Το ανώνυμο σε συνθήκες ελευθερίας είναι ύποπτο. Και δειλό. Και αντιδεοντολογικό, αν αυτός ο όρος έχει κάποια αξία.»

Θέλεις Ριχάρδε να αρχίσουμε να απαριθμούμε, ένα εσύ ένα εγώ, ψευδώνυμα συναδέλφων σου, (το ψευδώνυμο σε κάνει ανώνυμο στο ευρύ κοινό) να δούμε ποιος θα πει περισσότερα;
Αλλά η απώλεια του μονοπωλίου της «ενημέρωσης»(;) θα σας κάνει να πείτε κι άλλα…

Λίγο το 'χεις εκεί που έγραφες οτι ήθελες κι αντίλογος δεν υπήρχε, τώρα στα καλά καθούμενα με το που γράφεις κάτι, να αναρτώνται αμέσως δεκάδες σχόλια στα blogs, ε;