Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ ότι όσο πάνε τόσο ελαττώνονται οι σημαίες στα μπαλκόνια κατά τις εθνικές επετείους κι αναρωτιέμαι «γιατί άραγε;» Ειδικά στις πολυκατοικίες της νέας παραλίας τέσσερα πέντε μπαλκόνια στα είκοσι έχουν σημαία, μερικοί τις έχουν απλωμένες στην κουπαστή σαν χαλιά, και κάποιοι αναρτούν τη σημαία της πόλης που λάνσαρε ο «δήμαρχος που μας αξίζει».
Θυμάμαι εποχές που ο χωροφύλακας γυρνούσε τις γειτονιές και έβλεπε τα μπαλκόνια, γιατί τότε όποιος δεν είχε σημαία ήταν «ύποπτος κομουνιστής, εαμοβούλγαρος ή συνοδοιπόρος». Μπορεί ο ΜΗ σημαιοστολισμός να είναι κατάλοιπο αντίδρασης για εκείνη την καταπιεστική εποχή. Μπορεί πάλι, να ντρέπεται ο άλλος να αναρτήσει τη σημαία στο μπαλκόνι του, μήπως και ο προοδευτικός του κύκλος τον ειρωνευτεί για εθνικισμό, (είναι της μόδας αυτές οι κατηγορίες) μπορεί βέβαια και ο ίδιος να είναι αντίθετος με τέτοιου είδους ενέργειες. Σου λέει, αφού το μπαλκόνι μου είναι στην Ελλάδα, οι περισσότερες πιθανότητες είναι να ανήκει σε Έλληνα, οπότε τι άλλο θα δείξει ο σημαιοστολισμός πέρα από σοβινιστική αντίληψη, άκρατο εθνικισμό και υποβόσκοντα φασισμό; Σ’ αυτή τη παγκόσμια κοινότητα που ζούμε τι νόημα έχουν πιά οι σημαίες; θα ρωτήσει ένας άλλος βαθυστόχαστα.
Γι αυτό λοιπόν εγώ, έχει χρόνια τώρα, για να τιμήσω το νόημα των ημερών στολίζω το μπαλκόνι μου με την επαναστατική σημαία των Σπετσών.
Τον Οκτώβριο στο "ΟΧΙ" βάζω την κανονική μας σημαία και κάθε σχόλιο δεκτό...
