Foie Gras, μια φρίκη

Είδα ένα βίντεο που δεν τολμώ να το ανεβάσω –υπάρχουν άλλωστε αρκετά στο youtube- σχετικά με αυτό το έδεσμα των ευαίσθητων ουρανίσκων και των παχυλών πορτοφολιών.
Το μόνο που ήξερα ήταν ότι είναι συκώτι χήνας και πολύ ακριβό. Δεν ήξερα όμως ότι το κτήνος που λέγεται άνθρωπος, προκειμένου να αυξήσει τα κέρδη του ταΐζει με τη βία κυριολεκτικά μέχρι θανάτου τα δύστυχα πουλιά βάζοντας βαθειά στο λαιμό τους το σωλήνα ενός μεγάλου χωνιού αναγκάζοντάς τα να καταπιούν τεράστιες ποσότητες τροφής. Έτσι το συκώτι τους παχαίνει, πρήζεται και τελικά πεθαίνουν. Η εικόνα των αλαφιασμένων πουλιών να τρέχουν να κρυφτούν στις γωνιές κάθε φορά που ο εκτροφέας τους εμφανιζόταν ήταν συγκλονιστική. Το μαρτύριό τους δεν συγκρίνεται με την εκμετάλλευση και τη θανάτωση άλλων ζώων που προορίζονται για τροφή.
Άντε τώρα να πείσεις τους λάτρεις του εδέσματος να πάψουν να το ζητούν. Σιγά μην στερηθούν τις απολαύσεις τους για να ζούν καλύτερα οι χήνες…

Στενοχωρημένα πρόσωπα

Έχει καιρό τώρα που παρατηρώ τους ανθρώπους στο δρόμο και κυρίως μέσα στα λεωφορεία. Κρύβοντας το βλέμμα πίσω από τα μαύρα γυαλιά προσπαθώ να καταγράψω τη στενοχώρια τους. Είναι πάρα πολλοί οι στενοχωρημένοι άνθρωποι, αυτοί που κάτι τους απασχολεί, τους βαραίνει, τους τρώει.
Βλέπω ανθρώπους κουρασμένους από τα προβλήματα, από τα βάσανα, από τα πολλά χρόνια, από αρρώστια, από αναπηρία, από μειονεκτική εμφάνιση. Στο λεωφορείο σε μια διαδρομή ρουτίνας που τίποτα δεν τραβάει την προσοχή, τα πρόσωπα των ανθρώπων γίνονται φωτογραφία της σκέψης τους. Αν εξαιρέσεις τα νέα παιδιά (που ακόμα τα συντηρούν και τα φροντίζουν άλλοι και δεν ξέρουν ακόμα τι τους περιμένει εκεί έξω) όλο και σπανιότερα βλέπω πρόσωπα ήρεμα.
Ή εγώ κάνω λάθος, ή τα πράγματα δεν είναι καλά

Μια βόλτα, μια ΚΑΛΗΜΕΡΑ, ένας ανθρωπάκος...

Κάθε πρωί βγάζω το σκύλο μου βόλτα στο παραλιακό πάρκο. Εκεί εκτός από άλλους σκυλάδες σαν εμένα, συναντάς ανθρώπους που περπατάνε γυμναζόμενοι, γυμνάζονται τρέχοντας, ή πάνε στη δουλειά τους με τα πόδια. Ανάμεσα σ’ όλους αυτούς παρατήρησα έναν ανθρωπάκο (ο χαρακτηρισμός πάει στο μικρό μέγεθός του και στον προσεκτικό, συμαζεμένο θα 'λεγα τρόπο που περπατάει). Τον πρόσεξα για την ελαφρά υπόκλιση που κάνει προς όσους διασταυρώνεται. Είναι φανερό ότι τους χαιρετάει και μετά από κάποιες μέρες άρχισα να προσέχω τον αντιχαιρετισμό των άλλων. Από καθόλου μέχρι ψύχρα. Συνήθως βαδίζουμε προς την ίδια κατεύθυνση μέχρι προχθές που τον είδα να ‘ρχεται από απέναντι. «Καλημέρα σας κύριε» μου είπε χαμογελώντας και σκύβοντας ελαφρά μπροστά. Καλημέρα, αντιχαιρέτησα, πως πάμε; Το πρόσωπό του φωτίστηκε «δόξα τον Θεό, καλά κύριε, εσείς;» Καλά, καλά ευχαριστώ, του απάντησα και ακολούθησα το σκύλο μου που με τραβούσε, αλλά πρόλαβα να τον δω να κάνει μια κίνηση του χεριού προς το καβουράκι του εν είδει χαιρετισμού.
Χθες λοιπόν κάθησα με τον σκύλο μου στο καφέ του πάρκου κυκλοφοριακής αγωγής και τον περίμενα. Κοίταζα προς τα δεξιά μου όταν τον άκουσα απ’ την άλλη «καλημέρα σας κύριε» Καλημέρα καλημέρα, πως πάει σήμερα; «Όλα καλά, δόξα τον Θεό, εσείς;» Να εδώ, είπα να πιω έναν καφέ, θα μου κάνετε παρέα; Κάθησε πανευτυχής παρά το ελαφρύ γρύλισμα του σκύλου μου, παραγγείλαμε τους καφέδες μας και μετά την πρώτη γουλιά άρχισε (όπως το περίμενα) να μου μιλάει. "Συνταξιούχος εμποροϋπάλληλος, είχε μεγαλώσει δυό παιδιά, η κόρη παντρεμένη στον Καναδά, κάποτε ερχόταν, (μια φορά πήγε κι αυτός με τη μακαρίτισσα τη γυναίκα του), τώρα είχε πέντε χρόνια να ‘ρθει, ούτε τον ξανακάλεσε, το τρίτο του εγγόνι μήτε σε φωτογραφία δεν το είχε «γεροί να ‘ναι όλοι τους», ο γυιός στη Αθήνα παντρεμένος κι αυτός, το προηγούμενο Πάσχα τον είχε καλέσει, δόξα τον Θεό όλα καλά, δεν είχε παράπονο…"

Το ξέρω πως δεν σας ενδιαφέρουν όλα αυτά, όπως δεν ενδιέφερε κι εμένα ν’ ακούσω την ιστορία του, μία από τις χιλιάδες που κυκλοφορούν γύρω μας, αλλά η χαρά που ακτινοβολούσε το πρόσωπό του, που βρήκε κάποιον να πει δυο κουβέντες μ’ έκανε κι εμένα να νοιώσω κάπως.
Μην είστε σκουντούφληδες, δεχθείτε τη καλημέρα των άλλων και δώστε ένα νόημα στη δική σας. Αξίζει και σ’ εκείνους και σ’ εσάς.