Προεκλογικά διάφορα...

Η Ελλάδα προχωρά με άλματα στον δρόμο της εξέλιξης
Η σιδηροδρομική σύνδεση Αθηνών Θεσσαλονίκης σε λίγα χρόνια θα είναι πλήρως ηλεκτροκίνητη, σε διπλή γραμμή, σε τούνελ, σε γέφυρες, με αποτέλεσμα το ταξίδι να συντομεύσει κατά 40-45΄και με ταχύτητες που θα φτάνουν και τα 200 χλμ/ώρα! Αυτά μας είπαν όσοι εμφανίστηκαν με τον Βορίδη στην επιθεώρηση των έργων. Έργα που είχαν ξεκινήσει πριν το 2000 και που ίσως ολοκληρωθούν το 2015, αλλά θεωρήθηκε σωστό να γίνει μια υπενθύμιση στο κοινό μιας και πλησιάζουν εκλογές.
Έγινε κι ένα προεκλογικό θαύμα, η δημόσια διοίκηση βρήκε ξαφνικά το φως της και ανακάλυψε ότι στην μονοεδρική περιφέρεια Ζακύνθου έπαιρναν επιδόματα τυφλότητας 700 άνθρωποι που τα ματάκια τους ήταν μια χαρά και ότι ένας μόνο γιατρός είχε δώσει πάνω από 500 πιστοποιητικά. Διαφθορά, σαπίλα, κατασπατάληση και άλλα τέτοια εντυπωσιακά ακούστηκαν από παράγοντες και δημοσιογράφους.
Ωραία! Πόσα χρόνια έπαιρνες παράνομα κύριε το επίδομα; 5-10-20; Πόσο ήταν κάθε μήνα; Πόσο τον χρόνο; Δυό πολλαπλασιασμοί και το τελικό γινόμενο να επιστραφεί εντόκως. Δεν έχεις; Δήμευση! Δεν έχεις τίποτα; Φυλακή. Κι εσείς γιατρέ μου, το προηγούμενο γινόμενο επί 500 παρακαλώ με τον τρόπο που λέμε παραπάνω.
Αν δεν υπάρχει τέτοια απόφαση μη με ξαναζαλίσετε με υποθέσεις που εσείς και τα κομματόσκυλά σας υποθάλπατε τόσα χρόνια.
και μια απορία

"Από τον καρπό του γνωρίζεται το δέντρο" είπε ο Κύριος.

ΤΙΣ ΝΕΡΑΝΤΖΙΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΠΩΣ ΘΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ;

Και τώρα τι θέλουν οι αληταράδες;

Τα Ταμεία που η φάρα τους καταλήστεψε, θα δίνουν λέει συντάξεις ανάλογα με πόσα διαθέσιμα θα έχουν κάθε μήνα. Θα ζούμε δηλαδή, εμείς οι άχρηστη και ζημιογόνα τάξη των συνταξιούχων, με την αγωνία κάθε μήνα "θα με πληρώσουν ή όχι, κι αν ναι πόσα;" Με τα δικά μας λεφτά θα περιμένουμε την ελεημοσύνη των απατεώνων.

Και όχι μόνο αυτό.

Θα πρέπει να δηλώσω τι θέλω να γίνει η επικουρική σύνταξή μου όταν πεθάνω. Να συνεχίσει να την παίρνει η γυναίκα μου ή όχι; Αν πω ότι θέλω να την παίρνει τότε θα μου κρατάνε 100 (να ’ναι οι ώρες τους) ευρώ τον μήνα. Δηλαδή την επικουρική μου που ήταν 450/μήνα και περιορίστηκε στα 320 και ποιος ξέρει που θα την φτάσουν, να την κάνω μόνος μου 220 και ΑΝ θα συνεχίσω να την παίρνω κι ΑΝ μείνει και κάτι να παίρνει η χήρα. Μεγαλύτεροι αλήτες, ληστές, καθήκια του κερατά δεν υπήρξαν κι ούτε θα υπάρξουν αν αυτοί δεν γίνουν παράδειγμα προς τους επόμενους πολιτικούς.
Δυο μέτρα γερό σχοινί κι από κάτω φωτιά…

Όλοι αυτοί που δηλώνουν διεκδικητές της αρχηγίας του ΠΑΣΟΚ όπως ο "γεννόσημος" Λοβέρδος που μετά έσπευσε να δηλώσει υποταγή στον Βενιζέλο, ή ο Παπουτσής που θα κάνει το ίδιο όπως και κάθε επόμενος, το κάνουν για να εξασφαλίσουν το αντίδωρό τους. Μια εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο επικρατείας μιας και ξέρουν ότι από τους ψηφοφόρους μπορούν να περιμένουν οτιδήποτε άλλο εκτός από σταυρό προτίμησης.

Άχτουγκ άχτουγκ!

Προσέξτε, όσοι στις εκλογές ψηφίστε αριστερά θα θεωρηθείτε εχθροί της πατρίδας και μιάσματα. Θα εντοπισθείτε μέσω γεννετικού υλικου από τον φάκελλο και θα προσαχθείτε σε έκτακτο στρατοδικείο.

Τουλάχιστον φροντίστε να φοράτε γάντια...

Σκόρπια

Άργησες Κάρολε! Τώρα που είπες να παίξεις τον ρόλο του προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, δεν υπάρχει Ελληνική Δημοκρατία. Καταλύθηκε ΚΑΙ με την δική σου ανοχή και απραξία. Τις προσβολές κατά του Ελληνικού λαού από ξένους αλλά και (κυρίως) δικούς μας, τις κατάπιες αμάσητες. Τις βαρβαρότητες των Γερμανοτσολιάδων ούτε καν τις σχολίασες, τώρα ξαφνικά σ’ έπιασε το πατριωτικό; Ξαναξύπνησε ο αντάρτης μέσα σου; Άργησες Κάρολε…

Τσικνοπέμπτη σήμερα ε;
Χέστηκα! Αντίθετα με τον δήμαρχο που στόλισε την Αριστοτέλους με πολύχρωμες φωτεινές μάσκες, γιρλάντες και αποκριάτικα σχέδια, εγώ είμαι υπεύθυνο άτομο απέναντι στην οικογένειά μου, τους φίλους και όσους συναναστρέφομαι. Αν είχαμε πόλεμο θα μας ένοιαζε αν είναι Τσικνοπέμπτη; Τώρα που η κατεχόμενη χώρα είναι έρμαιο των διαθέσεων του κάθε τοκογλύφου και των ημεδαπών εισπρακτόρων, μας περισσεύει χρόνος για Αποκριάτικες ρεβεράντζες; Εμένα ΟΧΙ! Απορρίπτω το δόλιο επιχείρημα «άσε τον κόσμο να ξεσκάσει λίγο, να ξεχαστεί βρε αδελφέ». ΟΧΙ! Να μην ξεχνιέται, να μην ξεσκάσει! Να βράσει, να μαζέψει ατμό έτσι ώστε σύντομα το καζάνι να μην αντέξει και να σκάσει.

Το ΙΚΑ, με υπογραφή Ρ. Σπυρόπουλου, για να πληρώσει τις συντάξεις του Μαρτίου θα δανειστεί 200 εκατομμύρια. 150 από το θυγατρικό του Επικουρικό Ταμείο και 50 από το ΤΑΠ-ΔΕΗ. Δεν μου λες Ροβέρτο, αφού το Επικουρικό έχει την δυνατότητα να δανείζει τέτοια ποσά, την δική μου επικουρική σύνταξη γιατί την κόβεις συνέχεια;

Οι συκοφαντίες και η ΑΛΗΘΕΙΑ

από την εφημερίδα "Ποντίκι"

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει επεξεργαστεί ο ΟΟΣΑ «οι Έλληνες το 2009, δούλευαν τις περισσότερες ώρες ανά απασχολούμενο στον ΟΟΣΑ, μετά την Κορέα»! Και ακόμα η Ελλάδα ήταν «η μόνη ευρωπαϊκή χώρα του Οργανισμού με περισσότερες από... 2.000 ώρες εργασίας ανά απασχολούμενο»… Αντίθετα χαμηλά ποσοστό συγκεντρώνουμε ήδη από το 2010 στον τομέα της απασχόλησης αφού βρισκόμαστε στο 59,6% έναντι 64,6% στον ΟΟΣΑ. Το πρόβλημα είναι εκρηκτικό στους νέους και τις γυναίκες αφού σύμφωνα με τα στοιχεία του 2010 «η απασχόληση νέων και γυναικών σημείωσε το 2010 τη δεύτερη και την πέμπτη χειρότερη επίδοση στον ΟΟΣΑ αντίστοιχα». Όπως σημειώνεται στην έκθεση, ο συνδυασμός των δυο αυτών στοιχείων αποκαλύπτει ότι στη χώρα μας «δουλεύουν λίγοι, αλλά πολύ»… Ένα ακόμα αποκαλυπτικό στοιχείο που δείχνει, όμως, την κατάντια μας και τις εξαρτήσεις μας είναι τα ποσά που διατίθενται για την άμυνα, τη δημόσια τάξη και ασφάλεια. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας στον ΟΟΣΑ «το 2009, η Ελλάδα είχε την τρίτη υψηλότερη δαπάνη ως ποσοστό του ΑΕΠ για υπηρεσίες άμυνας, δημόσιας τάξης και ασφάλειας στον ΟΟΣΑ, μετά το Ισραήλ και τις ΗΠΑ»! Οι δαπάνες μας ήταν συγκριτικά 3 φορές περισσότερες από τη Γερμανία, 3,5 από την Ισπανία και 7 φορές από την Ιρλανδία.

Κι αφείστε τους αληταράδες να κόβουν μισθούς και συντάξεις

Μην ξεχνάτε

Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη

των Ελλήνων τα ιερά
χειροπόδαρα δεμένη
πάλι πίσω στη σκλαβιά

ΑΛΗΤΕΣ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ
Παπανδρέου Πάγκαλος Παπακωνσταντίνου Χρυσοχοΐδης Ρέππας Βενιζέλος Σαχινίδης Ραγκούσης Διαμαντοπούλου Μπεγλίτης Λοβέρδος Πρωτόπαπας Μαγκριώτης Παπαϊωάννου Κουτρουμάνης Παπουτσής Γερουλάνος Πεταλωτής

ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ
Ρόβλιας Γεννηματά Κουκουλόπουλος Σηφουνάκης Χριστοφιλοπούλου Κατσέλη Σκανδαλίδης Καστανίδης

ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ

Καρατζαφέρης Σαμαράς Α.Γεωργιάδης Παπαδήμος Προβόπουλος Ρ.Σπυρόπουλος Ροντούλης Βορίδης

ΑΒΑΝΤΑΔΟΡΟΙ
Πρετεντέρης Μαν.Καψής Τρέμη Καμπουράκης Πορτοσάλτε Μπ.Παπαδημητρίου Π.Καψής

ΕΝΘΕΡΜΟΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ

Μπακογιάννη Κυρ.Μητσοτάκης Γιαννακά

ΣΥΜΜΕΤΟΧΟΙ
Γκαργκάνας Προβόπουλος Παπούλιας Δασκαλόπουλος (ΣΕΒ)

ΑΒΟΥΛΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΟΙ
Οι χειροκροτητές

Κι εσύ λαέ βασανισμένε
Μη ξεχνάς τον ΟΧΕΤΟ

Κι αλλού προβλήματα...

Ξεχάστε προς στιγμή τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεών σας, τα φορολογικά μέτρα που σας πνίγουν, ξεχάστε για λίγο το σκούρο χρώμα του μέλλοντός σας και σκεφτείτε άλλους λαούς που βρίσκονται κι αυτοί σε δύσκολη θέση. Ένας μεγάλος ομαδικός αναστεναγμός ανακούφισης βγήκε από τα στήθια των Μονεγάσκων μόλις ο Αλβέρτος, το δικό τους παιδί, ο εκφραστής των ονείρων τους επιτέλους παντρεύτηκε. Στα 35 του, αυτοδημιούργητος, λεβέντης, με χίλια προσόντα -λίγο στο μαλλί υστερεί- τους είχε στην αγωνία πότε θα νοικοκυρευτεί. Μην το ‘χετε για μικρό πράγμα, γιατί τα δικά σας προβλήματα θα λυθούν σε 5-10-20 χρόνια, ενώ αυτός τους είχε σκάσει στο περίμενε. Και πάλι όμως, η ανακούφισή τους είναι προσωρινή, το πρόβλημά τους δεν λύθηκε με τον γάμο γιατί υπάρχει και συνέχεια. Πρέπει, λέει, να αποκτήσει ο γαμπρός σύντομα διάδοχο γιατί αλλιώς τα πράγματα δεν θα ‘ναι καλά. Όντας ο τελευταίος των Γκριμάλντι, αν δεν αποκτήσει διάδοχο, το πριγκιπάτο θα προσαρτηθεί στη Γαλλία, θα γίνει μια ακόμα περιφέρειά της σαν όλες τις άλλες, αν (χτύπα ξύλο) συμβεί κάτι στον Αλβέρτο πριν αποκτήσει διάδοχο. Μιλάμε για φοβερές καταστάσεις, για απώλεια εθνικής κυριαρχίας μιας ιστορικής χώρας που θα γίνει έρμαιο των διαθέσεων της Γαλλίας. Καθησυχαστικές φήμες λένε ότι ο λεγάμενος έχει ήδη δύο εξώγαμα, οπότε δεν υπάρχει θέμα, θα έρθει και το νόμιμο, αλλά ελάτε λίγο στη θέση των πολιτών. Θα χάσουν τον ύπνο τους «άραγε …(μπιπ) ο Αλβέρτος απόψε;» κι αν ναι «ήταν πετυχημένο το …(μπιπ);» Έχει κι άλλες αγωνίες το θέμα, «άραγε του κάθησε σήμερα η νύφη μας ή είχε πονοκέφαλο;» Μέχρι να τους φύγει κι αυτό το βάρος θα είναι σε διαρκή επιφυλακή. Θα τον περνάνε από τις διαβάσεις μην τον ισιώσει καμιά Λαμποργκίνι, θα του κουβαλάνε τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ μην του πιαστεί καμιά μέση και μετά δεν μπορεί να …(μπιπ), θα του φοράνε μπρατσάκια στη θάλασσα κι όλες μαζί οι μανάδες θα του φωνάζουν «Αλβέρτο, όχι στα βαθειά παιδί μου…» Κι από την άλλη, το παλληκάρι αγχωμένο θα ‘ναι κι αυτό, ξέρετε τι είναι μια χώρα να κρέμεται από το δικό σου …(μπιπ); Κι αν η σύζυγος –πρώην κολυμβήτρια- έπαιρνε …δυναμωτικά χάπια όταν έκανε αθλητισμό κι έχουμε τίποτα δυσλειτουργίες και πηγαίνει τζάμπα το …(μπιπ); Άντε μετά να βρεις άλλη και ξανά μανά γάμους πανηγύρια και προσδοκίες για άλλα …(μπιπ). Με τέτοιο άγχος δεν θα μπορεί να …(μπιπ). Παλιοκατάσταση σας λέω, ποιος Γιώργος ποια Ελλάδα και ποιοι Έλληνες τώρα; Αλβέρτος, Μονακό και Μονεγάσκοι το κεντρικό θέμα συζητήσεων στην Ευρώπη. Ακόμα και στην Ελλάδα αν κρίνει κανείς από τα κανάλια. Γι αυτό ησυχάστε, κι αλλού έχουν προβλήματα.

Το καταφύγιο

Αφού πρώτα «έδωσε στο λαό ψωμί» εκείνος που έφερε την «αλλαγή» και την «λαϊκή συμμετοχή» διαπίστωσε ξαφνικά ότι βρισκόμαστε σε «ατραπό». Ο νέος πολιτικο-οικονομικο-κοινωνικός όρος σύντομα έδωσε τη θέση του στον ακόμα πιο νέο και περιγραφικότερο, το «τούνελ». Έκτοτε, επειδή κανείς δεν ήξερε το μήκος του τούνελ αλλά και κανείς δεν νοιαζόταν να το προσδιορίσει, μείναμε εκεί περιμένοντας να δούμε φως στην άκρη του. Όμως για να δεις φως πρέπει να κινείσαι προς μια από τις δύο κατευθύνσεις που υπάρχουν. Στάσιμος στη μέση του ή πηγαίνοντας μια μπρος και μια πίσω φως δεν πρόκειται να δεις ποτέ. Αλλάξαμε μηχανοδηγούς, αλλάξαμε κλειδούχους, αλλά το φως πουθενά. Και ήρθε η στιγμή να μάθουμε από τον υπουργό Λοβέρδο πού βρισκόμαστε. Μας ενημέρωσε από τη Ν.Υ. στην οποία ήταν για ένα συνέδριο ότι βρισκόμαστε σε ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ! Ακριβέστατη περιγραφή και επεξηγηματική. Ακριβέστατη γιατί οι φοβισμένοι, οι απειλούμενοι, οι δεχόμενοι επίθεση μη έχοντας τρόπο να αμυνθούν, κλείνονται στα καταφύγια. Επεξηγηματική, γιατί αν δεν ανοίξεις τις πόρτες του καταφυγίου να βγεις έξω να αντικρίσεις κατάφατσα αυτούς που σε απειλούν σε φοβίζουν σου επιτίθενται και να τους αντιμετωπίσεις, φως δεν πρόκειται να δεις ποτέ. Θα μείνεις εκεί στην υπόγα ενώ επάνω θα σουλατσάρουν άνετοι οι δυνάστες σου.

Τραβεστί*

*από το Βικιλεξικό

Από το γαλλικό travesti που είναι μετοχή του ρήματος travestir που σημαίνει διαστρεβλώνω. Σαν ουσιαστικό σημαίνει τον παθητικό ομοφυλόφιλο άνδρα που ντύνεται με γυναικεία ρούχα και συμπεριφέρεται αναλόγως. Σαν επίθετο όμως, έχει ευρύτερη ερμηνεία και μεταφορικά σημαίνει ο ψεύτικος, ο πλαστός, ο κίβδηλος, που μεταμφιέζεται (συνήθως για να αποκρύψει κάτι) Σαν επίθετο λοιπόν, μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε σε πολλές περιπτώσεις της καθημερινότητας για άτομα που παρουσιάζονται να είναι κάτι που στην πραγματικότητα δεν είναι. Παραδείγματα, ένας «πλούσιος» που χρωστάει σ’ όλο τον κόσμο, ένας «γόης» που δεν έχει σταυρώσει γυναίκα, ένας «ειδικός» που δεν ξέρει που παν τα τέσσερα, ένας «δήμαρχος» που ονειρεύεται μεγαλεία για την πόλη του και δεν είναι σε θέση ούτε τα σκουπίδια να μαζέψει. Πού του την έδωσε στα 70 του να ασχοληθεί με τα κοινά, γύρισε παντού ψάχνοντας πολιτική στέγη και τελικά τα κατάφερε, κυρίως επειδή οι δημότες -αγανακτισμένοι με τον προηγούμενο- είπαν να δοκιμάσουν κάτι στο πιο μοντέρνο (από τις γραβάτες στα τζην). Έτσι λοιπόν, μετά από τραβεστί οικονομία, τραβεστί κοινωνική πολιτική, τραβεστί επενδύσεις και άλλα πολλά παρεμφερή, να μην έχουμε και δημοτική αρχή τραβεστί;

The real… Ελλάδα

Είδα, ΝΑΙ ΕΙΔΑ, το πρώτο επεισόδιο της νέας σειράς του ΑΝΤ1 «The real housewives of Athens». Γιατί; Γιατί ήθελα να ξεφύγω, έστω για λίγο, από αυτή την εικονική πραγματικότητα στην οποία μας αναγκάζουν να ζούμε. Και ποια μπορεί να είναι καλύτερη διαφυγή αν όχι ένα reality; Το λέει και η λέξη, reality = πραγματικότητα!

Και είδα και θαύμασα!

Μπορεί να μη ζω στην Αθήνα, αλλά φαντάζομαι ότι και οι real housewives of Thessaloniki το ίδιο συμπεριφέρονται, ζουν, τρώνε, πίνουν, διασκεδάζουν, ψωνίζουν, μιλάνε, προβληματίζονται, ξοδεύουν όπως και οι των Αθηνών. Σιγά τη διαφορά, απλώς εκεί είναι πιο πολλές και δικαίως προτιμήθηκαν από άλλες «of Serres» ας πούμε. Η πραγματικότητα είναι αυτές!

Όχι αυτή που έχω εγώ στο σπίτι, που μού ‘δωσε προίκα ένα δυάρι χωρίς πισίνα, δίχως τζακούζι και σάουνα. Που δεν την άκουσα ποτέ να ανησυχεί που τα παιδιά δεν μιλάνε καλά ελληνικά, που δεν έχει φουσκώσει το στήθος της (με το ίδιο στήθος τόσα χρόνια), ούτε ένα μπότοξ έχει κάνει, που μου τρέχει στις λαϊκές, που ψωνίζει μόνο στις εκπτώσεις, που φροντίζει τα μαλλιά της μόνη της, που μου μαυρίζει την ψυχή με την καθημερινότητά της, που με κάνει να πιστεύω ότι έτσι ζούνε οι κανονικοί άνθρωποι. Που δεν την πάω στη Μύκονο για ανανέωση και δεν βγάζει κιχ! Χώρια που μου μιλάει πάντα μόνο ελληνικά.

Έτσι κάνουν οι real housewives of Newcity, Sevenhill, Up or Down Toumba, New Fountain, Cross city, Goodsmell; Ε;

Άντε κυρά μου, η στιγμή της αλήθειας έφτασε και το φως της με ξεστράβωσε. Αυτή είναι η πραγματική ζωή κι όχι η κακομοιριά που τεχνηέντως μας έχει φορτωθεί!

Να ‘ναι καλά η τηλεόραση. Να στείλουμε τη σειρά στο εξωτερικό και κανείς πια δεν θα πιστεύει ότι χρωστάμε και δεν μπορούμε να πληρώσουμε.

Πλάκα μας κάνουν, θα λένε, μας δοκιμάζουν φαίνεται…

Διόδια

Αυτά που καλούνται να πληρώνουν οι κάθε λογής χρήστες των εθνικών αυτοκινητοδρόμων -υπαρχόντων και μη- είναι σταγόνα στον ωκεανό.

Διόδια πληρώνουν μια ζωή οι Έλληνες.

Επιβάτες παλιού λεωφορείου που κάθε λίγο σταματάει για να βάλει αέρα στα λάστιχα και να προσθέσει λάδια και νερό στη μηχανή, ταξιδεύοντας σ’ έναν κακοτράχαλο δρόμο προς το άγνωστο. Με εναλλασσόμενους οδηγούς που μόλις πήραν το δίπλωμα (κι αυτό με μέσον) χωρίς χάρτη, χωρίς φώτα στα συνεχή τούνελ. Ταλαίπωροι, ξεπαγιασμένοι χωρίς θέρμανση τον χειμώνα, κάθιδροι χωρίς κλιματισμό το καλοκαίρι, με αλλεπάλληλα ρεφενέ για καύσιμα και ανταλλακτικά. Αποκαμωμένοι γέρνουν που και που το κεφάλι στον ώμο του διπλανού τους για έναν σύντομο αλλά ανακουφιστικό υπνάκο, μέχρι να τους ξυπνήσει μια λακκούβα ή ο ενοχλημένος συνεπιβάτης.

Καμιά φορά προλαβαίνουν να ονειρευτούν.

Αν τους προσέξεις καταλαβαίνεις από την έκφρασή τους και τι όνειρο είδαν. Δείχνουν ή απαρηγόρητοι με την επάνοδο στην πραγματικότητα, ή ανακουφισμένοι που ξέφυγαν από έναν εφιάλτη. Στις στάσεις «ένα τέταρτο για καφέ», άλλοι βολτάρουν νευρικά για να ξεπιαστούν, άλλοι κοροϊδεύουν την πείνα τους με μια τυρόπιτα της συμφοράς, ρουφούν βιαστικά τον «βαπορίσιο» καφέ, ή βρίσκουν ευκαιρία για ένα δυό τσιγάρα, μιας και το κάπνισμα στο λεωφορείο απαγορεύεται. Κάτι μικροτσακωμοί, κάτι παράπονα, αλλά και κανένα τραγουδάκι μια στις τόσες, προσδίδουν μια κάποια ποικιλία που βοηθάει να βγεί το ταξίδι.

Στάση στη στάση, κάποιοι κατεβαίνουν ανακουφισμένοι, άλλοι ανεβαίνουν χαμογελώντας αισιόδοξα και το λεωφορείο συνεχίζει αγκομαχώντας το δρόμο του προς τα επόμενα διόδια.

Τα κεφάλια (ξανά) μέσα!

Πριν τις βουλευτικές εκλογές έδωσα (ο μ@λ@κ@ς) βάση στα λεγόμενα του απατεώνα που μας κυβερνά. Δεν τον ψήφισα βέβαια, (δεν είμαι τόσο…) άλλωστε ήταν φανερό ότι δεν χρειαζόταν την ψήφο μου, όμως με βάση την τότε οικονομική μου κατάσταση που όπως με διαβεβαίωνε θα γινόταν και λίγο καλύτερη, πήρα μολύβι και χαρτί και αποφάσισα να αλλάξω το αυτοκίνητο δεκαπενταετίας που είχα μ’ ένα καινούριο μικρότερο, πιο οικονομικό, με λιγότερα τέλη κυκλοφορίας και με πολύ καλούς όρους πληρωμής. Τον Ιανουάριο το πήρα λοιπόν και ανέλαβα την υποχρέωση να πληρώνω δόση 300€/μήνα που μας κάνει 3.600€/χρόνο. Κάποιους μήνες μετά, έρχεται ο απατεώνας που είπα, και μου κόβει 2.400€ από τις ετήσιες αποδοχές μου κι έχω πρόβλημα. Βέβαια αν δεν μπορέσω να ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μου θα μου πάρει η τράπεζα το αυτοκίνητο κι αυτό δεν είναι τόσο τραγικό. Σκέφτομαι όμως τους ομοίους μου που άλλος ανέλαβε να πληρώνει δόση δανείου για το σπίτι, ή έστειλε τα παιδιά του να σπουδάσουν έξω, ή έστω και στην Ελλάδα σε άλλη πόλη. Τι θα κάνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Πώς θα ανταποκριθούν; Νοιάζεται κανείς από αυτούς που αποφασίζουν;
Μπαααα! Έχουν σοβαρότερα πράγματα να νοιαστούν…

Φέτος δεν υπάρχουν «γιορτές»

Καμιά γιορτή δεν νοείται όταν το πολύ μεγαλύτερο κομμάτι του λαού βρίσκεται κάτω από συνεχή πίεση, κάτω από διαρκώς αυξανόμενη μείωση του βιοτικού του επιπέδου, άγριο κλάδεμα των ελπίδων και των προσδοκιών του.

Έχουμε μια απολυταρχική κυβέρνηση. Το κοινοβούλιο έχει ουσιαστικά καταργηθεί, οι πιο σκληροί αντιλαϊκοί και αντεργατικοί νόμοι περνάνε με διαδικασίες κάθε άλλο παρά δημοκρατικές, προεδρικά διατάγματα ή κατεπείγοντα νομοσχέδια που οι βουλευτές της συμπολίτευσης δεν ξέρουν τι καλούνται να ψηφίσουν, διεθνείς συμβάσεις που αφορούν το μέλλον της χώρας και όλων μας είναι στην αποκλειστική διάθεση ενός άντε δύο υπουργών, ο «αρχηγός του κράτους» είναι διακοσμητικός, το μόνο που δεν συμβαίνει είναι να στέλνουν τα τζιπάκια της ΕΣΑ να μαζεύουν τους αντιφρονούντες.
Εγώ έτσι το βλέπω και γι αυτό δεν θα γιορτάσω τις κατ’ έθιμο γιορτινές μέρες.

Η ευχή «καλή χρονιά» είναι σαν το «περαστικά» σε ανίατα ασθενή στο τελευταίο στάδιο. Αυτός που την λέει δεν την πιστεύει και αυτός που τη δέχεται σκέφτεται «με δουλεύει ο πούστης».

Παρ’ όλα αυτά, θα κατεβώ σήμερα στο κέντρο, θα περάσω από τη «Μοδιάνο» και το «Καπάνι», θα χαρώ τις παρέες που θα τρωγοπίνουν, θα απολαύσω τις αυτοσχέδιες μπάντες (για το μεροκάματο ή για το κέφι τους) αυτό το εθιμικό ξόρκισμα του κακού και την προσμονή του καλύτερου. Τη ζωντανή έκφραση του «μια ζωή την έχουμε κι αν είναι να πάμε, ας πάμε χαμογελαστοί». Από τις συνάξεις αυτές θα πάρουν απουσία φέτος οι χειραψίες και τα επαγγελματικά χαμόγελα των ρεμαλιών που μας έφεραν ως εδώ, δεν νομίζω να έχουν τόσο θράσος
Γι όσους από εσάς εξακολουθούν να αισθάνονται γιορτινά, εύχομαι να περάσουν καλά.

Για τους άλλους που συμμερίζονται την κατήφεια και την οργή μου εύχομαι «του χρόνου καλύτερα»

Κανονικότητες…

Αν οι πολιτικοί ήταν κανονικοί άνθρωποι, θα είχαν και κανονικά παιδιά. Θα έστελναν λοιπόν τα κανονικά τους παιδιά σε κανονικά σχολεία, όπου θα συναναστρέφονταν άλλα κανονικά παιδιά κανονικών ανθρώπων, εργατών και υπαλλήλων, θα διαμόρφωναν μια κανονική αντίληψη για τη ζωή και την κοινωνία και με βάση αυτήν θα πορευόταν στο μέλλον τους με ότι κι αν ασχολούνταν.
Όμως, αυτό δεν μπορεί να γίνει γιατί από τη μια οι πολιτικοί δεν είναι κανονικοί άνθρωποι και από την άλλη η σύγχρονη αριστοκρατία της Δημοκρατίας μας ζει και δρά σε μια παράλληλη με την κανονική κοινωνία και μάλιστα συνεχώς αποκλίνουσα από αυτήν.
Αν συμβεί αυτές οι δύο κοινωνίες να συγκλίνουν και κάποια στιγμή να διασταυρωθούν, οι εκπλήξεις των μη κανονικών θα είναι μεγάλες.

Στο άγνωστο…

Δεν ξέρουν που πάνε (που μας πάνε δηλαδή), δεν έχουν σχέδιο, κάθε μέρα και καινούριες «ιδέες». Βγήκε στο Μέγκα Σαββατοκύριακο ο υφυπουργός οικονομικών Σαχινίδης να μιλήσει για το ενιαίο μισθολόγιο στο Δημόσιο.
Ε, δεν είπε τίποτα. Όλες του οι απαντήσεις ήταν, θα το συζητήσουμε, θα κάνουμε μια επιτροπή, θα εξετάσουμε τις παραμέτρους, θα συνδιαλαγούμε με τους εργαζόμενους μπλα μπλα μπλα... "Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα αποκαταστήσουμε τις αδικίες και τις ανισότητες" (ο άνθρωπος δεν ξέρει ούτε να μιλάει σωστά). Του χώθηκε ο Αναγνωστάκης «εννοείτε ότι θα κατεβάσετε αυτόν που παίρνει 1700 κοντά σ’ αυτόν που παίρνει 1200;» Όχι δεν εννοώ αυτό, είπε, αλλά δεν είπε τι εννοεί.
Κι εκεί επάνω θυμήθηκα δυο πολίτες που μπροστά στην κάμερα είπαν ο ένας «να ψοφήσουν και οι 300, και τα σκυλιά τους μαζί»(!) και η άλλη, μια αρπαγμένη φουκαριάρα «δεν πέφτει ένας κεραυνός ή μια βόμβα στη Βουλή να ησυχάσουμε από δαύτους;»
Το καζάνι βράζει…

Νταηλήκια...

Πριν 3-4 μέρες έγραφε ο Τύπος «Στο «σφυρί» απειλεί το υπουργείο Οικονομικών ότι θα βγάλει τα ακίνητα 772 οφειλετών του δημοσίου οι οποίοι ενώ χρωστούν συνολικά 12,5 εκατ. ευρώ, την ίδια ώρα εμφανίζονται ως ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας συνολικής αξίας 1,161 δισεκατομμυρίων €. Έχουν χρονικό περιθώριο έως τις 15 Δεκεμβρίου να ρυθμίσουν τις οφειλές τους, διαφορετικά απειλούνται με πλειστηριασμούς».
Σωπάτε ρε αγριόμαγκες!

Τι θα πει «να ρυθμίσουν τις οφειλές»; Απ’ ότι λέτε, αποδεδειγμένα χρωστάνε και αποδεδειγμένα είναι φραγκάτοι, να έρθουν να ξοφλήσουν τα χρωστούμενα να τελειώνουμε. Ρύθμιση σημαίνει συμβιβασμούς (μείωση δηλαδή), πληρωμή σε δόσεις (ποιος ξέρει πόσες), καταβολή της πρώτης και μετά αναμονή κάποια χρόνια για νέα ρύθμιση.
Αυτά σκόπευα να γράψω χθες και ευτυχώς δεν το ‘κανα.

Γιατί «πριν αλέκτωρ φωνείσαι» σήμερα μάθαμε ότι ληξιπρόθεσμα χρέη οφειλετών του δημοσίου, συνολικού ύψους 24 δις(!!!), παραγράφονται ως «ανεπίδεκτα είσπραξης» (;)

Από τον Στάθη (Ελευθεροτυπία) σήμερα

Γιατί διώκεται για παιδεραστία ο κ. Τζούλιαν Ασάντζ του WikiLeaks; Την κυβέρνηση των ΗΠΑ γάμησε, όχι παιδάκια...

Η εθνική μας κατάθλιψη. Και στην Πορτογαλία η καθ' ολοκληρίαν θλίψη τους -όπως γράφουν οι εκεί εφημερίδες.
Κι αυτή η φούσκα ο Παπανδρέου -δεν έχει μόνον η οικονομία φούσκες- να λέει μιλώντας στους «σοσιαλιστές» της Διεθνούς, πόσο «υπερήφανος νοιώθει ως Ελλην»!
Και να μην γκρεμίζεται πάνω στο κεφάλι του ένας κεραυνός του Δία (που είναι και καθαρή «πράσινη» ενέργεια).
Και να κατηγορεί ο Γεώργιος ο Β Παπανδρέου ο Γ, ο Ψευτοθόδωρος, τους απανταχού δεξιούς ότι θέλουν αντιδραστικά μέτρα για την Ευρώπη, όπως αυτά που παίρνει ο ίδιος (κι ακόμα αντιδραστικότερα) για την Ελλάδα.
Και να μη βρίσκεται ένας κεραυνός αργόσχολός τε και σχολάζων να του πέσει εύστοχος στο υποκριτικό κεφάλι!
Εχω δει (κι έχω διαβάσει) για λαϊκιστές, δημαγωγούς, ακροδεξιούς και ανδρείκελα πολλά, ο Παπανδρέου βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του είδους. Με τέλεια άνεση ψεύδεται, αντιφάσκει, άλλα λέει κι άλλα κάνει, μας δουλεύει, μας θεωρεί ηλίθιους! Ή ο ίδιος είναι φαινόμενο
ή έχουν γίνει φαινόμενο απαχαύνωσης οι Ελληνες. Γελά δ' ο μωρός, καν τι μη γελοίον η, με ένα διαρκές γέλιο χαρά γεμάτο, κολλημένο στο πρόσωπο σαν τραγική γκριμάτσα, ο Παπανδρέου κλείνει σχολεία, σπίτια, επιχειρήσεις. Σκοτώνει τη χώρα γελώντας, δίνοντας συνεντεύξεις, ταξιδεύοντας, λέγοντας αρλούμπες, φτιάχνοντας επιτροπές, προσλαμβάνοντας συμβούλους, απολαμβάνοντας ασυλία απ' τα ΜΜΕ, προστασία απ' τους Δυνατούς, διορίζοντας τις γνωριμίες του στα τραίνα (Δρούτσας), στα αεροπλάνα (Γερουλάνος) και στα γυμναστήρια (Μπιρμπίλη) υπουργούς.
Αν ο γέρος Γεώργιος Παπανδρέου ίδρυσε μια δυναστεία όπως ο Ατταλος ο Α', ο εγγονός του Γιώργος παραδίδει, όπως ο Ατταλος ο Γ', το κράτος «κληρονομιά στη Ρώμη»...
Κληρονομιά...

Ρε αληταρά Κώνστα,

Εσένα λέω οικονομικέ σχολιαστή του «ΑΛΤΕΡ».

Τι σου ’χουν κάνει οι υψηλόμισθοι των ΔΕΚΟ και λυσσάς κάθε φορά που βγαίνεις στο γυαλί και τσιρίζεις παρουσιάζοντας 50 και 70 χιλιάδες ΜΕΣΕΣ (;) ετήσιες αποδοχές. Γιατί ρε βδέλυγμα, γλείφτη της εξουσίας δεν παρουσιάζεις τις καθαρές αποδοχές και κουνάς τα χαρτιά με τις μικτές που κι αυτές είναι ψεύτικες και διαλεγμένες;
Τι σου έκαναν; Γιατί εμένα το μυαλό μου πάει σε πολλά πρόστυχα και βρωμερά τόσο, που ούτε ένας δούλος σαν κι εσένα δεν μπορεί να τα αντέξει.
Έχει ο καιρός γυρίσματα καθήκι!
Άσχετο, αλλά τι πάνε και κάνουν στον Πρόεδρο ενημερώσεις;

Θα πάρει αύριο τις εφημερίδες (ολόκληρο κονδύλιο έχει για εφημερίδες και περιοδικά και μάλιστα πληρωμένο από εμάς) και θα τα μάθει πίνοντας τον καφέ του. Έτσι κι αλλιώς διακοσμητικός είναι και καμιά δυνατότητα δεν έχει να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων

Ο Γενναίος

Έχετε έναν γενναίο πρωθυπουργό, μας είπε χθες ο πραγματικός πρωθυπουργός. Χαρακτήρισε έτσι τον υποτακτικό του μέσα στα πλαίσια του γενικότερου στολίσματος του ανδρείκελου που μόλις προ τετραημέρου είχε χαρακτηριστεί από έγκυρο ξένο περιοδικό «στοχαστής» και μάλιστα 73ος μέσα στους 100 μεγαλύτερους στοχαστές. Ο πολιτικός απατεώνας λοιπόν που πήρε την εξουσία με συνειδητά ψέματα και πλανερές υποσχέσεις, είναι «στοχαστής» και «γενναίος».

Σαν τέτοιος, αφού κωλοβάρεσε για 5-6 μήνες, διέγνωσε την ανικανότητά του να διαχειριστεί σοβαρές καταστάσεις και παραβιάζοντας σειρά νόμων και Συνταγματικών διατάξεων, έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του και παρέδωσε τη χώρα σε ξένα κέντρα. Έκανε και μια λιτή κυβέρνηση 45 υπουργών έτσι για να βρίσκεται, και παίζει τον πρωθυπουργό όπως ο άλλος έπαιζε play station. Στην ουσία το ίδιο πράγμα παίζουν μόνο που ο καθένας το αποκαλεί αλλιώς.

Κι έτσι η χώρα συνεχίζει τον κατήφορο. Καμιά αντίσταση, καμιά ουσιαστική αντίδραση, ένας ολόκληρος λαός σε κώμα. Αντί να πλακώνει στα γιαούρτια και στα χαστούκια όποιον πολιτικό κυκλοφορεί έξω, αρκείται να κλαίει τη μοίρα του στα καφενεία, στις συζητήσεις, και στις κάμερες των τηλεοπτικών συνεργείων που κάνουν κάτι ρεπορτάζ του κώλου. Και βέβαια η τηλεοπτικοί αστέρες σε ατέρμονες συζητήσεις να αποστομώνουν όποιον προβάλει αντιρρήσεις «έχετε κάτι να προτείνετε;» κι αν ο άλλος έχει όντως, τότε «πάμε για διάλλειμα» ή «δυστυχώς μας πιέζει ο χρόνος». Σήμερα το πρωί ο ‘Κονομέας έσκιζε τα ρούχα του «μα είναι δυνατόν να κόβετε 100 ευρώ από τον δημόσιο υπάλληλο που φτύνει αίμα για 800 ευρώ τη στιγμή που ο άλλος παίρνει 4.000;» και συμπληρώνει «μακάρι όλοι να έπαιρναν όλοι 4.000 αλλά….» Αυτό το «αλλά» πάει να πει να πάνε όλοι στα 800 να τελειώνουμε. Ισονομία! Πως γίνεται με τους υπουργούς; Όλοι τα ίδια (τα φανερά βέβαια) όπως οι βουλευτές, όλοι τα ίδια.
Τσιράκια, γλείφτες, τσάτσοι…

Μεγαλο...γενικώς...

Μεγαλοεκδότες, Μεγαλοκαναλάρχες, Μεγαλοεργολάβοι,

τώρα και

Μεγαλοπροαγωγοί (κοινώς μεγαλονταβατζήδες)από το "ΕΘΝΟΣ" της Κυριακής

και να μην ρωτήσει κανείς σε ποιόν ανήκουν οι "ροζ γραμμές"