Σήμερα απεργούν όλοι...

...ή σχεδόν όλοι
Απεργώ κι εγώ και ως εκ τούτου τα παρακάτω είναι προϊόν της σκέψης καθ’ ότι το μυαλό δεν απεργεί.
Σε αναστάτωση και στους δρόμους απελπισμένος και αγανακτισμένος όλος ο κόσμος, κι όταν λέω όλος εννοώ τον κανονικό κόσμο, τον καθημερινό που πνίγεται στη θάλασσα των προβλημάτων που του ‘ρχονται από παντού, από μια κυβέρνηση που δεν δίνει δεκάρα για την κατάσταση στην οποία έχει φέρει την ελληνική κοινωνία. Της κοινωνίας αυτής εξαιρούνται οι εκάστοτε παρατρεχάμενοι της κάθε εξουσίας, οι κάθε είδους παρασιτικά βολεμένοι, οι αφορολόγητοι, οι οφσορατζήδες, οι πολιτικοί και τα τσιράκια τους κάθε απόχρωσης και το 15% εκείνο που δημοσκοπικά δηλώνει ικανοποιημένο από την διακυβέρνηση της χώρας. Η λύση μπορεί να προέλθει μόνο από τον λαό. Τα χειρότερα με τα οποία τον απειλεί η κυβερνητική προπαγάνδα προκειμένου να περάσει τα αίσχη της, δεν μπορεί να είναι πολύ χειρότερα απ’ όσα του συμβαίνουν τώρα και μάλλον αφορούν περισσότερο τους δανειστές και τις χώρες τους. Αρκεί να δει κανείς την πρεμούρα των Ευρωπαίων ηγετών για να καταλάβει ότι «το Ελληνικό πρόβλημα» μπορεί να τους καταστρέψει.
Αυτά τα λίγα και φεύγω για τις συγκεντρώσεις.

Καμιά ανακοίνωση διαμαρτυρίας, καμιά καταγγελία

Έγραψα χθες σχετικά με την πρακτική που ακολουθεί η HOCHTIEF (Ελ. Βενιζέλος) για να αντιμετωπίσει την απεργία των εργαζομένων στο αεροδρόμιο της Βουδαπέστης που το διαχειρίζεται θυγατρική της.

Δεν είδα όμως πουθενά στον Τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό, όχι σχόλιο αλλά ούτε καν αναφορά στο θέμα που κατά την γνώμη μου είναι τεράστιο. Εν τάξει τα ΜΜΕ παίζουν το παιγνίδι τους και η όποια στάση τους έχει κάποια εξήγηση, αλλά η ΓΣΕΕ; Το ΠΑΜΕ;

Δεν μπορεί να μη το έμαθαν.

Αν περάσει αυτή η πρακτική της εργοδοσίας τότε αλλοίμονο σε όλους τους εργαζόμενους. Σε κάθε απεργιακή κινητοποίηση σε πολυεθνική (κι έχουμε πολλές τέτοιες) θα κουβαλιούνται φουκαράδες χαμηλοαμειβόμενοι ή και άνεργοι από όλη την Ευρώπη να σαμποτάρουν με την εργασία τους τον αγώνα συναδέλφων τους.

Κι εδώ δεν έχει κουνηθεί φύλο.
Απόλυτη ησυχία στο παχνί…

Απεργία

Συνεχίζονται οι απεργιακές κινητοποιήσεις στον Ο.Π.Α.Δ. (Οργανισμός Περίθαλψης Ασφαλισμένων Δημοσίου)

Πήγα να καταθέσω τα δικαιολογητικά για ένα αερόστρωμα που πήρα για την (ασφαλισμένη) εγχειρισμένη μητέρα μου. Πήγα τρείς φορές κι έφυγα άπρακτος. Δεν διαφωνώ καθόλου με τους λόγους της απεργίας, ίσα ίσα, αλλά έχει κανείς την εντύπωση ότι αυτό το τρισάθλιο πράγμα που λέγεται κράτος, θα συγκινηθεί από την ταλαιπωρία των ασφαλισμένων; Δεκάρα τσακιστή δεν δίνει, για να μη πω ότι βολεύεται κι όλας.

Με αφορμή την τρέχουσα απεργία...

Μερικές φορές δεν μπορώ να μη μπω σε σκέψεις μ' αυτά που μου λέει ο Ιαβέρης.

Τα παραθέτω.

"Τι κόλπα είναι αυτά με μερικές απεργίες σαν αυτή των ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ φορτηγών Δ.Χ. αυτοκινήτων και βυτιοφόρων; Κάνουν οι διάφοροι κλάδοι εργαζομένων γιατί έχουν αιτήματα για καλύτερες συνθήκες δουλειάς και καλύτερες αμοιβές, κάνουν τώρα και τα ΑΦΕΝΤΙΚΑ; Γιατί αφεντικά στη δουλειά τους είναι οι ιδιοκτήτες, και δεν φαντάζομαι να πληρώνουν μεροκάματα στους οδηγούς υπαλλήλους τους όσο κρατάει η απεργία ΤΟΥΣ. Ύστερα, εγώ ξέρω οτι όταν κάνεις απεργία έχεις σαν στόχο αυτούς από τους οποίους διεκδικείς κάτι. Έχουν την εντύπωση οτι ιδρώνει κανένας υπεύθυνος επειδή αυτοί κάνουν απεργία; Μόνο οι καθημερινοί άνθρωποι υφίστανται τις συνέπειες και μερικοί μάλιστα σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ύστερα αυτό το φασόλι με τους αποκλεισμούς που το ξεκίνησαν οι αγρότες, που διεκδικώντας καλύτερες τιμές για το βαμβάκι, ας πούμε, απαγόρευαν εμένα, εσένα, όλους να πάμε από το ένα μέρος στο άλλο, πόσο δίκαιο είναι; Δηλαδή αν κάνουν απεργία οι νοσοκομειακοί γιατροί θα πάνε να αποκλείσουν την είσοδο στις ιδιωτικές κλινικές; Οι υπάλληλοι του ΟΣΕ θα πάνε να κλείσουν τα λιμάνια; Οι της Ολυμπιακής θα καταλάβουν τη ΔΕΗ; Δεν το καταλαβαίνω με ποιά λογική αποκλείουν τα διυλιστήρια. Έχεις απεργία κύριε; Ωραία, η αγορά θα υποστεί τις συνέπειες της μη ομαλής διακίνησης καυσίμων, τα Ι.Χ. φορτηγά όμως από που κι ως πού τα εμποδίζεις να διακινήσουν τη μικρή έστω ποσότητα καυσίμων που μπορούν; Δεν το καταλαβαίνω..."

Αυτά μου έλεγε ο Ιαβέρης.

Δεν μπόρεσα να του απαντήσω, αν κανείς μπορεί, εδώ παρακάτω στα σχόλια...

Περί της (συγκεκριμένης) απεργίας...

Όταν απεργούν μισθωτοί και μεροκαματιάρηδες, κάτι τρέχει. Όταν απεργούν αφεντικά, κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Εδώ δεν απεργούν οι οδηγοί, απεργούν οι ιδιοκτήτες. Οπότε;

Αύριο οι «ΑΘΛΙΟΙ» απεργούν.

Μέχρι και ο Ιαβέρης θα απέχει των καθηκόντων του.
Γιατί σαν αύριο 1 Μαΐου
το 1886
πραγματοποιείται γενική απεργία στο Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών με αίτημα την επιβολή του οκταώρου στο ωράριο εργασίας που τότε ήταν 10-12 ώρες και σε μερικές περιπτώσεις παραπάνω. Επεμβαίνει η αστυνομία και έχουμε τους πρώτους νεκρούς του εργατικού κινήματος. Δυό χρόνια αργότερα ξεκινάει η εφαρμογή του οκταώρου στα ορυχεία και σιγά σιγά επεκτείνεται και γίνεται καθεστώς.
Χρειάστηκε να περάσουν 120 χρόνια για να ξαναγυρίσουν οι εργαζόμενοι στις συνθήκες του 1886.

Με την ευκαιρία ας θυμηθούμε οτι

το 1944
Τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής εκτελούν 200 Έλληνες πολίτες στο σκοπευτήριο της Καισαριανής.

το 1956
Το εμβόλιο της πολιομυελίτιδας (νευροπαραλυτική ασθένεια που χτυπούσε τα παιδιά) του Τζόνας Σολκ για πρώτη φορά διαθέσιμο στο κοινό.

το 1983
Ο Μίκης Θεοδωράκης τιμάται με το βραβείο Λένιν για την ειρήνη.

Παράδειγμα πετυχημένης απεργίας

Βλέποντας τώρα πόσο μόνοι τους είναι οι απεργοί στα λιμάνια Πειραιά και Θεσσαλονίκης, ή πόσο μόνοι ήταν οι απεργοί της Β.Φ.Λ. θυμάμαι κάτι που έγινε πριν 30 χρόνια περίπου, εκεί στο 70κάτι, στη Νέα Υόρκη. Ξεκίνησαν μια απεργία οι πιλότοι στο λιμάνι τη Ν.Υ., ξέρετε αυτοί που ανεβαίνουν στα καράβια και τα κομαντάρουν να μπουν στο λιμάνι. Αυτοί που λέτε ήταν όχι παραπάνω από 15 άτομα (μαζί με τους ρεπατζήδες). Την δεύτερη μέρα της απεργίας ξεκίνησε η απεργία των λιμενεργατών σε ένδειξη συμπαράστασης και το λιμάνι νέκρωσε παρά τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς που μπήκαν σε λειτουργία. Την τέταρτη μέρα τους συμπαραστάθηκαν απεργώντας οι οδοκαθαριστές και την έκτη οι οδηγοί των λεωφορείων. Η Ν.Υ παρέλυσε, χάος παντού. Την ένατη μέρα τα αιτήματα των πιλότων έγινα δεκτά. Σκέψου φίλε μου να γινόταν κάτι ανάλογο κι εδώ, το αυτονόητο δηλαδή, η συμπαράσταση εργαζομένων σε εργαζόμενους. Έστω κι αν τα δικαστήρια κρίνουν συνήθως παράνομες και καταχρηστικές τις απεργίες, έστω κι αν ορίζεται υπερβολικό προσωπικό ασφαλείας, δεν νομίζεις οτι και μόνη η διάθεση για συμπαράσταση θα έκανε το σύστημα πιο διαλλακτικό;