Ποδηλάτες και ποδηλατόδρομοι

Στην νέα παραλία έχει διαγραμμιστεί πάνω στο πλακόστρωτο μια λωρίδα αποκλειστικά για ποδηλάτες, λωρίδα που οι πεζοί την σέβονται κι όταν ακόμα δεν υπάρχουν ποδηλάτες.
Έλα όμως που δεν λήφθηκαν υπ’ όψη οι προτιμήσεις και οι ανάγκες του κάθε ποδηλάτη χωριστά.
Π.χ. επειδή ο ποδηλατόδρομος είναι κοντά στη θάλασσα, η υγρασία χαλάει την κόμμωση, όπως και το αεράκι που είναι πιο αισθητό απ’ όσο στο πεζοδρόμιο, άσε που δεν υπάρχουν δέντρα να κάνουν σκιά όπως στο πεζοδρόμιο.

Έτσι λοιπόν κάποιοι/ες αδιαφορούν για τους περιπατητές και κινούνται ανάμεσά τους συχνά με ταχύτητα. Αδιαφορούν για το αν τους τρομάζουν έτσι όπως περνούν ξαφνικά δίπλα τους, όπως θα αδιαφορήσω κι εγώ αν το σκυλί μου τρομάξει κι αρπάξει κάποιον/α τους.

Ποδήλατο

Έβλεπε τα παιδιά να τρέχουν πάνω κάτω με τα ποδήλατά τους και θυμήθηκε τα χρόνια που το ποδήλατο είχε μια άλλη αξία. Στη γειτονιά του οι μόνοι που είχαν ποδήλατο ήταν ο μπακάλης και ο γαλατάς για να μπορούν πιο εύκολα να κάνουν τις «διανομές κατ’ οίκον» (θυμάστε τον Ζήκο;)
Τόσο σημαντικό ήταν το ποδήλατο, που είχε και πινακίδες κυκλοφορίας, μία στο πίσω φτερό και μία διπλής όψεως στο μπροστινό και μάλιστα τοποθετημένη κατά μήκος του φτερού ώστε να είναι ορατή και από τις δύο πλευρές του δρόμου.
Ο ποδηλατάς της περιοχής ήταν σημαντικό πρόσωπο στις δημόσιες σχέσεις των παιδιών, πρώτον γιατί σου νοίκιαζε ποδήλατο αποδεχόμενος την προοπτική να τον πληρώσεις την Κυριακή και δεύτερο γιατί πάντα σου έδινε την εντύπωση ότι σε φροντίζει λέγοντας «πάρε αυτό, είναι καλό».
Όσων οι γονείς κάπνιζαν, έπαιρναν τα άδεια πακέτα (τότε ήταν πλακέ – κασετίνες) ή μάζευαν κανένα ατσαλάκωτο από το δρόμο, τα έκοβαν κατάλληλα και στερέωναν μ’ ένα μανταλάκι το χαρτονάκι στο στήριγμα του φτερού έτσι ώστε να το χτυπάνε οι ακτίνες και να κάνει ένα θόρυβο (κάτι σαν ροκάνα) που τραβούσε την προσοχή…
Πως τού ‘ρθε τώρα και θυμήθηκε το ποδήλατο; Απλά χθες βράδυ ξανάκουσε την έκφραση «μας έγινε η ζωή ποδήλατο»