Και φυσικά μιλάω για τη Τσέκου. Την εξαφάνισαν σε μια φυλακή πέρα από κάθε έννοια δικαίου, θαρρείς και είχε διαπράξει "κατά συρροήν εγκλήματα ιδιαζόντως ειδεχθή". Το θύμα της εξουσίας, που εκμεταλλεύεται την ανάγκη για δουλειά, που οδηγεί τη κάθε νέα που ψάχνει για επαγγελματική αποκατάσταση στο συμπέρασμα οτι για να πάρεις πρέπει να δώσεις πρώτα. Πρώτα θα δώσεις, θα εκτιμήσουμε αυτό που δίνεις και... θα δούμε. Και σε τι διαφέρει αυτός και οι άλλοι σαν αυτόν, με όσους φέρνουν κορίτσια από το πρώην ανατολικό μπλόκ με το πρόσχημα της δουλειάς και τις βάζουν να εκδίδονται; Δεν είναι αυτό που λέμε "νταβατζήδες και σωματέμποροι"; Αλλά χέστα αυτά τα καθήκια. Το μέλλον της Τσέκου το αναρωτήθηκε κανείς; Όταν θα βγεί, πού θα μπορέσει να βρεί δουλειά; Στο Δημόσιο, στον ιδιωτικό τομέα, με όλα αυτά που θα την ακολουθούν. Άντε να δώσει καμιά συνέντευξη επ' αμοιβή, άντε να γράψει την ιστορία της σε βιβλίο, τι άλλο μέλλον έχει σ' αυτή τη κωλοχώρα; Κι ενώ όλα δείχνουν οτι είχε και τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα για να συνεχίσει να δουλεύει (κανείς δε βρέθηκε να πεί οτι ο μισθός της αφορούσε μόνο τις υπηρεσίες προς τον κ. Γ.Γ.) έχασε τη δουλειά της γιατί ο "κύριος" ήθελε ποικιλία κι έψαχνε ή είχε ήδη βρεί άλλο θύμα. Και την πηγαινοφέρνουν "καροτσάκι" στον ανακριτή μη τύχει και πεί τίποτα στους δημοσιογράφους. JOHN DILLINGER ο υπ' αριθμόν 1 δημόσιος κίνδυνος
