Οι Άγγλοι το ‘χουν αυτό…(ποδοσφαιρικό)

Το κουσούρι της υπεροψίας, όταν αντιμετωπίζουν ομάδες που θεωρούν ότι δεν είναι «στα κυβικά τους». Χθες στον αγώνα του Άρη με την Μάντσεστερ Σίτυ αυτό φάνηκε ξεκάθαρα και οι αστέρες της αγγλικής ομάδας θα πρέπει να αισθάνονται ικανοποιημένοι που δεν έχασαν. Πέρα από τις πολλές πάσες, οι περισσότερες οριζόντιες, δεν κατάφεραν να δείξουν ότι αξίζουν τη φήμη που τους συνόδευε. 2-3 ψιλοευκαιρίες όλο κι όλο από μια ομάδα που όσο κοστίζει ένας παίκτης της δεν κοστίζει όλος ο Άρης, ο οποίος να σημειωθεί ότι έπαιξε καλά, διαχειρίστηκε άριστα τον αγώνα και αν τελικά κέρδιζε δεν θα ήταν θέμα τύχης. Μου φάνηκε όμως ότι πιο πολύ φρόντισε να διατηρήσει το αήττητο της έδρας του παρά να νικήσει. Αυτό το «αήττητο» έχει γίνει κάτι σαν τοτέμ στον Άρη και το βρίσκω υπερβολικό. Τα 42 χρόνια κάνουν όντως εντύπωση που όμως χλωμιάζει αν δει κανείς ότι είναι 26 αγώνες όλοι κι όλοι εκ των οποίων 13 νικηφόροι και 13 ισόπαλοι. Επανερχόμενος στην υπεροψία που είπα στην αρχή, η Τότεναμ φρόντισε να με δικαιώσει με την εμφάνισή της στο Μιλάνο εναντίον της Μίλαν. Με 2 βαθμούς πίσω από την Σίτυ στο Αγγλικό πρωτάθλημα, έκανε τους Μιλανέζους να παραμιλάνε και τελικά νίκησε με 0-1, ακριβώς επειδή πήρε τη Μίλαν στα σοβαρά και όχι σαν την Σίτυ που δεν καταδέχθηκε ούτε προπόνηση να κάνει στη Θεσσαλονίκη

Ντέρμπυ! Ε και;

όπως αναρτήθηκε και στην www.pressinaction.gr

Ας πούμε ότι κέρδισε ο ένας κι έχασε ο άλλος. Πέρα από τη βραχύβια ευφορία των οπαδών των νικητών και την ιδίας διάρκειας δυσθυμία των ηττημένων, τι άλλο ακολουθεί τέτοιου είδους αναμετρήσεις; ΤΙΠΟΤΑ!!!

Αν ο πλασματικά αξιολογημένος τίτλος «αφεντικό της πόλης» είναι το ζητούμενο, προτείνω να μετακομίσουν ο ένας (ας πούμε) στις Σέρρες και ο άλλος (πάλι ας πούμε) στην Κατερίνη, όπου ο παραπάνω τίτλος θα είναι αδιαμφισβήτητος και διαρκής για τον καθένα τους. Αυτά εφ’ όσον δεν είναι σε θέση να επιτύχουν κάτι καλύτερο με δεδομένη την νόθα κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο εδώ και δεκαετίες. Παραμένοντας όμως στην πόλη, ας φροντίσουν τουλάχιστο να μην υπερβάλουν ως προς τη σημασία των μεταξύ τους αγώνων, εκτός από τις περιπτώσεις που ένα έπαθλο ή μια ουσιαστική διάκριση περιμένει τον έναν από τους δύο.

Όπως και να ‘χει όμως, στην ουσία τίποτα δεν αλλάζει μετά από αυτά τα λεγόμενα ντέρμπυ. Οι τιμές στα σούπερ μάρκετ αλλά και στο Καπάνι θα εξακολουθούν να έχουν ανοδικές τάσεις, οι αποδοχές των εργαζομένων καθοδικές, ο ΟΑΣΘ δεν πρόκειται να ανακαλέσει τις ληστρικές αυξήσεις των εισιτηρίων του, τα διόδια θα εξακολουθούν να εισπράττονται για δρόμους ακατάλληλους ή που ΘΑ κατασκευαστούν, η κοινωνική ανισότητα, η αδιαφάνεια στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος θα είναι ακόμα εδώ. Οι 4 στους 10 θεατές των ντέρμπυ θα εξακολουθούν να είναι άνεργοι, υποαπασχολούμενοι, υποαμοιβόμενοι που θα περιμένουν τη χαρά να τους πάρει από το χέρι για μια σύντομη βόλτα, ή τη στενοχώρια που θα επισκιάσει για λίγο τις καθημερινές τους άλλες.

Μεγάλη φάμπρικα το γήπεδο, το παραδέχομαι, εξ άλλου χρόνια πολλά καταναλώνω τα προϊόντα που βγάζει.

Για την ιστορία, το ντέρμπυ έληξε 0-0
Γιάννης Αγιάννης

Αγώνας κατά της φτώχειας.

Υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, γήπεδο γεμάτο, μεγάλοι παίκτες στο χορτάρι μεταξύ των οποίων και ο μέγας ΖιΖού, πρόεδρος της Δημοκρατίας και Αρχιεπίσκοπος παρόντες, σκοπός φιλανθρωπικός, όλα ωραία.
Μέχρι ν’ αρχίσουν τα «πουτάνας γιοί Παναθηναϊκοί» και άλλα συνθήματα αναλόγου περιεχομένου, που «έδεναν» με ένα πανό στο πέταλο «Μπιτσαξή εντολοδόχε του Παναθηναϊκού παραιτήσου».

Δεν πάμε καλά. Δεν είμαστε σε θέση να ξεκολλήσουμε από την χαζομάρα, να αξιολογήσουμε τις ανάγκες και τις προτεραιότητες, να αποδεχτούμε ότι κάποια πράγματα είναι αλλιώς.
Αν κάποιο πανό έπρεπε να σηκωθεί ήταν το «Έξω οι κλέφτες» μιας και ο αγώνας ήταν κατά της φτώχειας. Φτώχεια προς την οποία οδεύουμε ολοταχώς, αλλά μας πειράζει μόνο ο εντολοδόχος του Παναθηναϊκού. Αυτούς που συχνάζουν στα επίσημά σας γιατί δεν τους λέτε δυό φωνήεντα; Στο κάτω κάτω οι περισσότεροι στην εργατική τάξη ανήκετε (όπως συμβαίνει και στις άλλες ομάδες) γιατί βλέπετε τον εχθρό αλλού;

Μεγάλη ευκαιρία για το κύπελλο.

Για όλες τις ομάδες που συνεχίζουν στο θεσμό.

Ειδικά τώρα που ο μόνιμος διεκδικητής του αποκλείστηκε.

Ο δυνάστης του κυπέλλου Ελλάδας, ο φόβος και ο τρόμος όλων των άλλων, που και φέτος σκόπευε να το πάρει, βγήκε από τη μέση.*
Ο δρόμος είναι ανοιχτός!

* λίγη πλακίτσα κάνουμε...

Μπράβο κύριε Νίκο…

Μέσα στον καταιγισμό των μέτρων που έχουν κάνει τους Έλληνες, τη μεγάλη πλειοψηφία δηλαδή, ο κ. Νίκος Κωνσταντόπουλος πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού και πιο πριν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, βρήκε διέξοδο κανοντας αποδεκτή την πρόταση της οικογένειας Βαρδινογιάννη να αναλάβει την προεδρία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός! Θα συνεχίσει από νέο πόστο τους αγώνες για τα δίκαια του λαού (ενός τμήματός του τέλος πάντων). Τελικά με τους πολιτικούς (κάθε διαμετρήματος) δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Κρίμα…

Γερμαναράδες!

Είχα γράψει οτι θα τους καταπιούνε σαν μισόλιτρη μπύρα.

ΈΠΕΣΑ ΈΞΩ!

Είπα μια μπύρα, κι αυτοί ξεσάλωσαν!

Δεν μ' άρεσε βέβαια που είδα την φράου Μέρκελ να πανηγυρίζει, αλλά...

Παγκόσμια πρωταθλήτρια η Γερμανία

Μετά το μαντήλι που μας κούνησε η Βραζιλία, η μόνη σοβαρή ομάδα που μένει είναι η Γερμανία. Η Αργεντινή, όπως και η Βραζιλία, έχουν παίκτες που μπορούν να συνεπάρουν με τις ατομικές τους ικανότητες, να σε κάνουν να χαρείς ποδόσφαιρο σε κάποιες στιγμές, αλλά δεν έχουν τακτική, σύστημα, άρα και προπονητή. Όπως έγραψα και πριν λίγες μέρες, η Γερμανία τα έχει όλα αυτά σε πολύ ψηλό μέσο όρο και ως εκ τούτου η Αργεντινή δεν βλέπω να καταφέρνει τίποτα.

Αλλά πάλι, μπάλα είναι και συχνά κάνει τα δικά της.
Πάντως, η αποτυχία χαρακτηρίζει αυτή τη διοργάνωση.

Γήπεδα με χάλια αγωνιστικούς χώρους, τα μεγάλα ονόματα ψιλοαδιάφορα, διαιτησίες αλλά ελληνικά, οι βουβουζέλες να σκεπάζουν τις φωνές της αγωνίας, της χαράς ή της απογοήτευσης, γενικώς μάπα το καρπούζι…

παπαΡΑΝΤΟΝΑ

Γράφω στο ημίχρονο του αγώνα της Αργεντινής μα το Μεξικό και δεν με νοιάζει τι θα γίνει στο τέλος. Έχω βαρεθεί να ακούω και να διαβάζω τους Έλληνες δημοσιοκάφρους να λένε διάφορα "ο μέγας Μαραντόνα". Μέγας τί; Παίκτης; Ίσως. Προπονητής; Μπά! Καραγκιόζης; Σίγουρα. Στο 15' μπορούσε κάλλιστα να χάνει με 2-0 αν όχι με 3. Ανύπαρκτη ομάδα με ανύπαρκτη τακτική, σύστημα η μπάλα στον Μέσι, (με την ευκαιρία, μεγάλος παίκτης αλλά τις θέλει ο κώλος του τις κλωτσιές) το Μεξικάκι να ελέγχει πλήρως την κατάσταση μέχρι που επεμβαίνει ο Σπάθας του παγκοσμίου κυπέλλου. Σε μια φάση με φάουλ στον τερματολόγο και στη συνέχεια καραμπινάτο οφσάϊντ, η Αργεντινή προηγείται. Οι Μεξικάνοι εκνευρίζονται και μ' ένα τραγικό αβίαστο λάθος, τρώνε και το δεύτερο. Ο καραγκιόζης της Αργεντινής που ξέρει οτι μια κάμερα τον παρακολουθεί, χοροπηδάει, κάνει γκριμάτσες (οι δημοσιοκάφροι χαρκτήρισαν τη φιγούρα του αυτοκρατορική) ύφος που παραπέμπει σε Εσκομπάρ και βάλε, και κοστούμι που ο ράφτης πρέπει να αυτοκτόνησε μετά, και πάμε γι άλλα.
Ένα έχω να πω. Η Γερμανοί που είδαμε, την Αργεντινή που είδαμε θα την καταπιούν σαν μισόλιτρη μπύρα.
Το Μεξικό μόλις έφαγε το τρίτο (γκολάρα)
Καληνύχτα

Συγχαρητήρια (μια όαση χαβαλέ και καζούρας)

Βροχή τα συγχαρητήρια τηλεγραφήματα στην οδό Παπαναστασίου.
Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν
της ισπανικής "Σαραντατέρ", της αγγλικής "Άστον Τίτλο" της γερμανικής "Νεβερκούπεν" και της τουρκικής "Ατιτλοσπόρ"

Χατ τρικ

Επειδή πολύ με εκνευρίζουν οι "ειδικοί" που όταν ένας παίκτης βάζει τρία γκολ λένε οτι έκανε "χατ τρικ", ας μου πουν χθες ο Μέσι τι έκανε; Μήπως "χατ τεταρτίκ";

Με την ευκαιρία, "χατ τρικ" λέγονται τα διάφορα κόλπα που κάνουν οι ταχυδακτυλουργοί με το καπέλο (κουνέλια, περιστέρια...)

Σκορδο-εξυπνάδες...

Ο αποτυχημένος ποδοσφαιροπαράγων που τώρα έριξε όλο το βάρος της προσωπικότητάς του στο εκδοτηλίκι, γράφει σήμερα πως "η συμμετοχή του Άρη στον τελικό ευεργετεί την πόλη γιατί παίρνει μαζί του και άλλη ομάδα της".

Το ειρωνικό υπονοούμενο είναι σαφές.

Ξεχνά όμως ο "stratego", οτι υπάρχουν δύο προαπαιτούμενα.

1) να περάσει από τον Μάκαρο και

2) να πάρει ο βάζελος το πρωτάθλημα.

Φτού σκόρδα!

Αυτό που κράτησα από τα Γιάννενα…

…ήταν η ομάδα που έφτιαξε ο «ψαράς».

Μια ομάδα που δεν καταλαβαίνει από προβλήματα και κινδυνεύει μόνο από τον κακό της εαυτό.
Μια ομάδα που έπαιζε χωρίς Κοντρέρας (τον Τσιρίλο δεν τον θεωρώ καλύτερο του Μαλεζά, ούτε καν ισάξιο) χωρίς το καλύτερο δίδυμο αμυντικών χαφ του πρωταθλήματος Γκαρσία και Βιτόλο, και με τον Σνάουτσνερ σέντερ μπακ λόγω της ξαφνικής ασθένειας του Σαββίνι.
Έδειξαν όσοι έπαιξαν ότι ξέρουν ο καθένας τους ρόλους τους, έχουν αφομοιώσει τακτικές πρακτικές και συστήματα, είναι σύνολο καλοδουλεμένο μαχητικό, κυνηγάει τον στόχο σωστά και το κυριότερο ο καθένας αγωνίζεται για την ομάδα.
Ήρθε η ώρα να αναγεννηθεί ο Σορλέν, ο Φωτάκης να δικαιώσει τις προσδοκίες και ο Μούσλι να κλείσει στόματα. Χθες αλώνισε τον αγωνιστικό χώρο, είχε συμμετοχή στο γκολ, γλύτωσε ένα στην άμυνα, κέρδισε ένα πέναλτυ που μόνο το κοράκι δεν είδε κι έχασε δυο ευκαιρίες.
Δεν βάζω στόχους για την ομάδα, πιστεύω όμως ότι θα δικαιώσει τα παραπάνω και την Κυριακή.

Υγ1. Όσοι θεωρούν ότι στην πορεία τους αντίπαλος είναι ΜΟΝΟ ο ΠΑΟΚ και του φέρονται έτσι (δεν μιλάω για το 4-0) είναι φυσικό να πληρώνουν τις συνέπειες. Εννοώ ότι όταν ο ΠΑΣ όπως και η ΑΕΛ και ο Ηρα βγάζουν όλο το πάθος τους μόνο με τον ΠΑΟΚ είναι φυσικό να κινδυνεύουν με υποβιβασμό.
Υγ2. Το κοράκι και χθες επέμενε να επιτρέπει κάτι δρεπάνια να παραμένουν στον αγώνα. Μέχρι κι ο Αναστό αναγκάστηκε να κάνει αλλαγή.
Υγ3. Η απαγόρευση μετακινήσεων ανεστάλη χθες στην Κομοτινή; Όπως προχθές στην Ξάνθη;

Ο βαθειά πικραμένος (σε βαθμό απελπισίας) κ. Κουρκούμπας (ποδοσφαιρικό)

Ασχολούμαι για τελευταία φορά ελπίζω, γιατί με τον τύπο αυτό ποτέ κανείς δεν ξέρει.
κλικ για μεγάλωμα

Ενώ είναι οπαδός άλλης ομάδας και μάλιστα ζεί απ’ αυτό, ασχολείται συνέχεια με την δική μου. Σαν αθλητικογράφος είναι φυσικό να αμείβεται αλλά συνήθως ο καθ’ ένας ασχολείται με την ομάδα που συμπαθεί είτε κάνοντας ρεπορτάζ γι αυτήν είτε σχόλια, συνεντεύξεις, έρευνες κλπ. Αυτός όμως έχει πάρει εργολαβικά τη φάμπρικα «ανάδειξη, μεγέθυνση, επινόηση και προβολή προβλημάτων του ΠΑΟΚ». Ενώ για την ομάδα του όλα, ακόμα και τα άσχημα έχουν (κατ’ αυτόν) τελικά μια τάση για ευτυχή κατάληξη, είναι κι αυτή η συνεχώς αυξανόμενη διαφορά που τον έχει οδηγήσει σε μια προσπάθεια υποβίβασης του ΠΑΟΚ στο επίπεδο της δικής του ομάδας. Στην εφημερίδα του χθες πάλι, και τι δεν έγραψε. Για απλήρωτους παίκτες, για παλινδρομούντες παράγοντες, για προπονητή που δεν έχει επαφή με τους παίκτες του, για μαύρη τρύπα στα οικονομικά της ΠΑΕ, για τα λίγα κορόϊδα που συμμετέχουν στην ΑΜΚ, για παραπλάνηση φιλάθλων και παικτών, για τον Ζαγοράκη που «ξέχασε ότι ήταν ποδοσφαιριστής», για τον Βιολίδη και τις «λογιστικές ακροβασίες»…
Χρησιμοποιώντας στομφώδη λόγο (στον γραπτό δεν υπάρχει τέτοια διάκριση αλλά αυτός το κατάφερε) κραυγαλέα σοβαροφάνεια και στυλ παρακατιανού δικηγόρου που επιτέλους ήρθε η ώρα να αγορεύσει, προσπαθεί όχι βέβαια να ενημερώσει, αλλά να παρηγορήσει τους ομοϊδεάτες του ότι όπου να ΄ναι η διαφορά θα μειωθεί και τελικά ο «θεός» θα καθήσει στο θρόνο του.
Θα ήταν πιο εύκολο να ασχολείται με τα της ομάδας του και να εκθειάζει τα επιτεύγματά της, όμως αυτός προτίμησε τον δύσκολο δρόμο.
Μιλάω βέβαια για τον κ. Τάσο Κουρκούμπα (tkoyrk@yahoo.gr) και τα άρθρα του στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» στην τελευταία σελίδα του αθλητικού ένθετου.

Έτσι είναι οι μεγάλες ομάδες...

...και φυσικά το δείχνουν!

Χάνοντας στο ημίχρονο από τον τελευταίο της βαθμολογίας με 0-1, διαπίστωσαν οτι ο αγωνιστικός χώρος ήταν ακατάλληλος λόγω της βροχής. Οι συνθήκες δεν ήταν χειρότερες απ' όσο πριν την επίτευξη του γκολ των φιλοξενουμένων οι οποίοι είχαν και πολύ καλύτερη παρουσία στον αγωνιστικό χώρο, κι έτσι οι γηπεδούχοι (παράγοντες και παίκτες) έβαλαν μπρος τα μεγάλα μέσα. Την "έπεσαν" στον διαιτητή και τον έπεισαν να διακόψει τον αγώνα!

Αν αυτό συνέβαινε σε βάρος τους σε κάποιο άλλο γήπεδο θα μιλούσαν (πάλι) για το κατεστημένο που τους πολεμάει με νύχια και με δόντια...

Ανεξάρτητα τι θα γίνει τελικά (αυτή τη στιγμή δεν εχει οριστικοποιηθεί η διακοπή) εκείνο που μετράει είναι η ενέργεια.

Άλλος για τον τελικό

Α) ΠΑΣ Γιάννενα - ΠΑΟΚ
Β) ΞΑΝΘΗ - Αρης
Γ) ΠΑΟ -Καλιθέα
Δ) Καβάλα - Πανιώνιος
σε μονά παιγνίδια και σε περίπτωση ισοπαλίας δεύτερος αγώνας στην έδρα του φιλοξενούμενου
Στα ημιτελικά σε διπλά παιγνίδια
ο νικητής Γ με νικητή Α
και νικητής Δ με νικητή Β
πρώτος αγώνας στις έδρες Γ και Β

Συνήθως δεν ασχολούμαι με μικρές ομάδες

Αλλά, επειδή αν η προπαγάνδα και το κλαψούρισμα δεν απαντηθούν μπορεί να πετύχουν, θα πω το εξής:
ΜΕ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΣΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ
Παραπονούνται μιλώντας ειρωνικά για ισονομία και παινεύουν τον κόσμο τους που «δεν αντέδρασε» για έναν αγώνα που
Έπρεπε να τον τελειώσουν με 8 παίκτες το πολύ γιατί
ένας παίκτης τους αφού έστειλε στο νοσοκομείο τον αντίπαλο τερματοφύλακα από νωρίς, έκανε ένα δολοφονικό τάκλινγκ στο οποίο και τραυματίστηκε ο ίδιος χωρίς να δεί ούτε κίτρινη.
ένας άλλος που έχοντας ήδη κίτρινη «έστειλε» τον αντίπαλό του πλάγιο άουτ.
ο τερματοφύλακάς τους όντας τελευταίος αμυνόμενος ανέτρεψε τον αντίπαλο επιτιθέμενο που βρισκόταν "σε προφανή θέση για γκολ"
Ο διαιτητής συνέχισε τη «σφαγή» μη δίνοντας μαρς πέναλτυ στους φιλοξενούμενους (φάση την οποία η ΕΤ3 «έπνιξε») και ο τοπικός τύπος την πέρασε ντούκου.
Στο τέλος ισοφαρίστηκαν με γκολ οφσάιντ, φάση που τους έβγαλε από τα ρούχα τους.
Δεν πειράζει όμως, υπάρχουν και θετικά.
Οι 7 συνεχόμενοι αγώνες χωρίς νίκη δείχνουν, αν μη τι άλλο, σταθερότητα!

Περίοδος μεταγραφών... Πάρτε τον παικταρά!!!

Γέμισε μάγκες το Αλκαζάρ

Αυτοί που έπαιξαν σαν κυρίες με όλους, ακόμα και μ’ αυτούς που έχουν τους ίδιους στόχους, που ο πρόεδρός τους μίλησε για τις (πράγματι) άσχημες σκηνές της Τούμπας, σήμερα φρένιασαν. Τι «Βούλγαροι» τι «………ο ΠΑΟΚ και η Θεσσαλονίκη» «οι μάνες των Παοκτσήδων» τα γνωστά ευγενικά συνθήματα των ελληνικών γηπέδων. Μέχρι και δύο κροτίδες εναντίον του Βιερίνια. Γιατί τόσο πάθος; Θα αναρωτιόμουν κι εγώ αν δεν είχα δεί το πρωτοσέλιδο της Λαρισινής εφημερίδας σήμερα. Αυτή και οι όμοιές της (οι περισσότερες δηλαδή) υποθάλπτουν και τροφοδοτούν τη βία στα γήπεδα

κάντε κλικ στη φωτό για λεπτομέρειες

Να ποιοι δίνουν συνέχεια, ποιοι φτιάχνουν «κλίμα»

Και να μη θέλω να γράψω ΠΑΛΙ για ποδόσφαιρο, δεν μ' αφήνουν.

Δήλωση του προέδρου της “Kopro League” κ. Πηλαδάκη
«Ο Ολυμπιακός έκανε το αυτονόητο και οφείλουν όλοι να συνδράμουν προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτό που λέω δεν ισχύει μόνο για τον Ολυμπιακό, αλλά για όλες τις ομάδες της Λίγκας. Η αστυνομία ξέρει τι πρέπει να κάνει, οι φορείς ξέρουν».
Δε μου λες ρε μάστορα, αφού είναι αυτονόητο γιατί δεν το κάνεις και για την δική σου ομάδα, γιατί δεν το κάνουν όλες οι ομάδες;

Τσιράκι ήσουν, τσιράκι είσαι και σαν τσιράκι φέρεσαι.

Σ. Θεοδωρίδης (ο ό,τι ζητήσεις πρόεδρε): «θα πάρω την ομάδα και θα φύγω αν συμβεί το παραμικρό στην Τούμπα»
Γιατί να συμβεί ρε «πασαδόρε»; Από πού βγάζεις το συμπέρασμα ότι κάτι θα συμβεί; Επειδή μας καθάρισε ο δικός σας; Σιγά τα ωά! Χρόνια τώρα έχουμε συνηθίσει...

Εφημερίδα "Φίλαθλος": «Να μαζέψει τους κάφρους ο Ζαγοράκης»
Αποδυτηριάκιας στο «Μέσα έξω απ’ τα αποδυτήρια»:
Εδώ, λοιπόν, έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα οι παίκτες του Ολυμπιακού σου λένε «να πάμε στην Τούμπα και θα είναι επιτυχία αν γυρίσουμε σπίτια μας». Ποια νίκη και ποια ήττα, δηλαδή; Αυτά περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Πρωταθλητής: ΑΙΣΧΟΣ! Φτιάχνουν κλίμα τρόμου στη Θεσσαλονίκη

Φως: «Στο -6 θέλουν να το πάνε με το έτσι θέλω»
«Ετοιμάζουν ζούγκλα και σφαγή στην Τούμπα»

Σφαγή σ' εσάς; Ξέρετε εσείς τι θα πεί σφαγή; Ούτε σας έχουν σφάξει ποτέ (μα ΠΟΤΕ) και φυσικά δεν έχετε σφάξει κανέναν. Η μόνη περίπτωση σφαγής είναι να παίξει ο Κάκος τίμια. Χλωμό ε;

Αυτό το μαγευτικό σπορ που λέγεται ποδόσφαιρο

Ξεκαθαρίζω ότι δεν πρόκειται για καζούρα ούτε για δυσμενή ή ειρωνικά σχόλια για κανέναν και για καμία ομάδα.
Βλέποντας όμως εχθές αυτό το εκπληκτικά απλό αλλά ταυτόχρονα θεαματικό, απολαυστικό και αποτελεσματικό ποδόσφαιρο που έπαιξε η Σαιντ Ετιέν, κι αφού χόρτασα μπάλα, μελαγχόλησα. Η Γαλλική ομάδα που στελεχώνεται από νεαρούς παίκτες κανένας από τους οποίους δεν είναι «όνομα», πολύ περισσότερο δεν είναι φίρμα, είναι στην 17η θέση του Γαλλικού πρωταθλήματος. Με βάση την χθεσινή της εμφάνιση, σε ποια θέση του δικού μας πρωταθλήματος θα ήταν και με πόσους βαθμούς διαφορά; Ή αντίστροφα, σε ποια θέση του Γαλλικού θα ήταν μια οποιαδήποτε από τις λεγόμενες μεγάλες ομάδες μας;
Τόσο μακριά είμαστε από το αληθινό ποδόσφαιρο;