Γεια σου γίγαντα Αβραμόπουλε!!!

Νοσοκομείο «Άγιος Δημήτριος» Θεσσαλονίκης.
Χθες τους τελείωσε το οξυγόνο με αποτέλεσμα να ματαιωθούν χειρουργεία και να κινδυνέψουν 5 ασθενείς της μονάδας εντατικής θεραπείας. Οι εταιρείες αρνήθηκαν να δώσουν οξυγόνο γιατί τα βερεσέδια του νοσοκομείου έχουν φτάσει τις 90.000 ευρώ. Έτσι διευθυντής και προσωπικό βγήκαν στη γύρα και πήραν από λίγο από το οξυγόνο άλλων νοσοκομείων.
Αβραμόπουλε (όχι μόνο εσύ, όλοι σας) κανένα ίχνος ντροπής;

Ας κάνω ακόμα μια προσπάθεια.

Ο άνθρωπος ένοιωσε δυνατούς πόνους στο στήθος, το ΕΚΑΒ ήρθε σύντομα, αλλά στη διαδρομή ο φουκαράς έπαθε ανακοπή. Τα ασθενοφόρα έχουν απινιδωτές για τέτοιες περιπτώσεις αλλά δεν έχουν pads (αναλώσιμα που εφάπτονται στο σώμα για να περάσει το ηλ. ρεύμα) διότι τελείωσαν και δεν υπάρχουν χρήματα για προμήθεια, και ο άνθρωπος πέθανε.

Δεν βλέπω να κοκκινίζει κανείς. Τρίτη προσπάθεια

Πάω σε ιδιωτικό νοσηλευτήριο επισκέπτης ξαδέλφου μου. Ότι είχε και δεν είχε τα ακούμπησε προκειμένου να έχει ανθρώπινη αντιμετώπιση και επαρκή νοσηλευτική φροντίδα. 400 ευρώ την ημέρα μόνο το δωμάτιο και τα αναλώσιμα. Και ξέρεις πόσους είδα εκεί που ήταν φανερό ότι δεν το φυσούσαν το χρήμα, ότι δανείστηκαν, ότι πούλησαν προκειμένου για την υγεία τους.

Και ξέρεις ποιος τους έστειλε όλους αυτούς εκεί;

Εσύ και οι προκάτοχοί σου με το Ε.Σ.Υ. που φτιάξατε.
Κι εγώ ο μαλάκας περιμένω να κοκκινίσεις έστω…

Στα Δημόσια Νοσοκομεία (Ιπποκράτειο-Αγ. Παύλος-ΑΧΕΠΑ)

Χρειάστηκε πριν 3-4 μέρες να μεταφέρω τη μάνα μου στο εφημερεύον νοσοκομείο με διαγνωσμένη από τον καρδιολόγο της κολπική μαρμαρυγή και σύσταση για άμεση εισαγωγή. Το πλήρωμα του ΕΚΑΒ φιλικό πρόθυμο και φιλότιμο.

Στα εξωτερικά του Ιπποκρατείου δεν υπήρχε αναπηρική πολυθρόνα και την μετέφερα αγκαλιά στην αναμονή. Τα εξωτερικά ιατρεία μια κατάθλιψη, κάτι χώροι κλεισμένοι με άθλια παραβάν, είσαι υγιής και αρρωσταίνεις από την εικόνα, αλλά το προσωπικό με συγκίνησε. Παρά τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας, τον φόρτο και την κούραση, ο καρδιολόγος και δύο κυρίες (νοσοκόμες ή ασκούμενες δεν κατάλαβα) αντιμετώπισαν τη μάνα μου σαν δικιά τους.

–Πως δουλεύετε έτσι ρε παιδιά; ρώτησα.
-Τρία χρόνια πάνε που εγκρίθηκαν τα κονδύλια για διαμόρφωση ιατρείων κι ακόμα τίποτα, ήταν η απάντηση.
Οφείλω να πω ότι και στον «Άγιο Παύλο» πριν 15 μέρες πάλι για τον ίδιο λόγο, είχαμε την ίδια ανθρώπινη αντιμετώπιση, αλλά εκεί τα ιατρεία ήταν ιατρεία.
Στο δε ΑΧΕΠΑ που νοσηλεύτηκε η γυναίκα του κουνιάδου μου (πάσχει εδώ και χρόνια από σκλήρυνση κατά πλάκας) δεν υπάρχει μαγνητικός τομογράφος!

Την μετέφεραν με ασθενοφόρο στο «Παπαγεωργίου» τρείς ασθενείς με το ίδιο ασθενοφόρο.

Αυτό το αστείο κράτος δεν φτάνει που αδιαφορεί, το δείχνει κι όλας με θράσος περίσσιο.