Για ντροπή ή για λύπη;

Και για ντροπή και για λύπηση είναι το μάθημα που μας έδωσε η Ιταλική δικαιοσύνη σε σχέση με τις διεκδικήσεις των συγγενών των θυμάτων των ναζί στο Δίστομο. Η Δικαιοσύνη μιας χώρας έσκυψε πάνω από τα δίκαια αιτήματα ξένων πολιτών για τα οποία η Δικαιοσύνη της χώρας τους εκώφευε αν δεν αδιαφορούσε, για πολλά χρόνια. Υπουργοί Δικαιοσύνης δεν τολμούσαν να βάλουν την υπογραφή τους για να εκδικαστούν στον ανώτερο βαθμό οι απαιτήσεις για αποζημιώσεις σε βάρος της Γερμανίας. Και βρέθηκαν οι Ιταλοί που ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να κηρύξουν εαυτούς αναρμόδιους για την επίλυση της διαφοράς, στάθηκαν στο ύψος που περιμένει κανείς να βρίσκεται η Δικαιοσύνη. Και όχι μόνο εκδίκασαν την υπόθεση αλλά επιδίκασαν και αποζημιώσεις ύψους 60.000.000€, και πήγαν και παραπέρα αποφασίζοντας πως τυχόν άρνηση της Γερμανίας να συμμορφωθεί θα σημάνει την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων της Γερμανίας στην Ιταλία μέχρι του ποσού που επιδικάστηκε. Αυτό το χαστούκι, αυτή η ξευτίλα, δεν εκθέτει πρόσωπα που κατέχουν αξιώματα στη χώρα τόσο, όσο εκθέτει την ίδια τη χώρα συνολικά παρουσιάζοντάς την να μην μπορεί (ακόμα χειρότερα να ΜΗΝ ΘΕΛΕΙ) να προστατέψει και να υποστηρίξει τους πολίτες της. Η ιστορική αυτή απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου της Ιταλίας ανοίγει το δρόμο για διεκδικήσεις κι από άλλα μαρτυρικά χωριά σαν τα Καλάβρυτα, τον Χορτιάτη και τόσα άλλα.

Δικαιοσύνη. Μία από τους πυλώνες της Δημοκρατίας

"Στις δημοκρατικές πόλεις που κυβερνιούνται κατά το νόμο, δεν

κάνει ποτέ την εμφάνισή του ο δημαγωγός, αλλά είναι οι άριστοι πολίτες που έχουν την πρωτοκαθεδρία. Οι δημαγωγοί κάνουν την εμφάνισή τους εκεί όπου οι νόμοι δεν αποτελούν την υπέρτατη αρχή". (Αριστοτέλης Πολιτικά)
Στην Δημοκρατία οι εξουσίες είναι 3. Νομοθετική, Εκτελεστική και Δικαστική. Ανεπίσημα, σκόπιμα και θρασύτατα, ο Τύπος αναγορεύθηκε σε 4η εξουσία που τάχα ελέγχει τις τρείς προηγούμενες ενώ στην πορεία έφτασε να τις καθοδηγεί.
Τέλος πάντων, το θέμα μου είναι η Δικαστική εξουσία και ειδικότερα η Διοικητική Δικαιοσύνη και πως αποδίδεται στην Ελλάδα. Πάρτε μια ιδέα.
120.000 υποθέσεις εισάγονται κάθε χρόνο στα Διοικητικά Πρωτοδικεία όλης της χώρας που είναι επιφορτισμένα με τον δικαστικό έλεγχο των πράξεων και παραλείψεων της Διοίκησης.
14.000 αποφάσεις περιμένουν να καθαρογραφούν μόνο στο Διοικητικό Πρωτοδικείο της Αθήνας δουλειά που διεκπεραιώνεται από ΜΙΑ (1) δακτυλογράφο.
8.000 υποθέσεις εισάγονται κάθε χρόνο στο Συμβούλιο της Επικρατείας και εκδικάζονται 6.000. Έτσι έχει φτάσει ο χρόνος αναμονής για μια τελεσίδικη απόφαση στα 5 χρόνια
Αυτά έμαθα από δικηγόρο στον οποίο κατέφυγα για την επαναχορήγηση της διακοπείσας σύνταξης της μάνας μου, κι αυτός είναι ο αποτρεπτικός μηχανισμός για κάθε είδους διεκδικήσεις.
Πάνω στην ενημέρωση έμαθα ότι στα Διοικητικά Δικαστήρια ανήκει και το Ελεγκτικό Συνέδριο, αρμοδιότητα του οποίου είναι ο έλεγχος των δημοσίων δαπανών και ο καταλογισμός των δημοσίων υπολόγων.
Είδατε εσείς κανέναν υπόλογο;

Άμεση επέμβαση Εισαγγελέα

Αυτεπάγγελτα επενέβη ο εισαγγελέας εναντίον της Φιλιππινέζας, η οποία -λένε- ήξερε για την εγκατάλειψη του βρέφους στο κάδο σκουπιδιών και δεν το κατήγγειλε. Πέρα από το οτι η εγκατάλειψη μπορεί να χαρακτηριστεί με δεκάδες επίθετα, από απάνθρωπη μέχρι κτηνώδης, εντύπωση κάνει η αμεσότητα της αντίδρασης τη στιγμή που η αρχική αδιαφορία και στη συνέχεια κωλυσιεργία για τον οχετό που μας πνίγει έχει γίνει αντικείμενο σχολίων και χλευασμού ακόμα. Βρήκαμε τη Φιλιππινέζα τώρα να δείξουμε οτι οι μηχανισμοί της πολιτείας λειτουργούν...