5 Ντορέ το «χάϊ κλας» καφέ
Είναι και τώρα εκεί στην πλατεία Τσιρογιάννη απέναντι από τον Λευκό Πύργο, μόνο που λέγεται «Ζύθος Ντορέ» και δεν είναι πιά καφέ αλλά μπυραρία. Σύχναζαν σχεδόν αποκλειστικά ηλικίες άνω των 35-40 και σέρβιρε καφέ, ούζο με μεζέ, διάφορα ποτά, αναψυκτικά και περιορισμένο αριθμό γλυκισμάτων. Επίσης εκτός από εφημερίδες (που διέθεταν όλα τα κυριλέ καφενεία, τοποθετημένες σε ειδικές καλαμένιες κατασκευές έτσι ώστε όσοι και να τις διάβαζαν δεν τσαλακωνόταν) είχε και 1-2 αργιλέδες. Καθημερινός θαμώνας και φανατικός του αργιλέ ήταν ο μακαρίτης Γιάννης Βελίδης, εκδότης της εφημερίδας «Μακεδονία» μια φυσιογνωμία στυλ Τσαρλς Λώτον, τόσο σοβαρός όσο και χωρατατζής, που μάλιστα είχε και δικό του τραπέζι δίπλα στην είσοδο. Η ήρεμη ατμόσφαιρα αυτού του μαγαζιού ταραζόταν κάθε χρόνο στην περίοδο του φεστιβάλ κινηματογράφου - όταν ακόμα οι προβολές του γινόταν στο Κρατικό θέατρο - κατά τη διάρκεια του οποίου το καφενείο γινόταν ο τόπος συνάντησης όλων των κινηματογραφικών συντελεστών και το πλήθος μαζευόταν απ’ έξω για να δεί τ’ αστέρια του ελληνικού σινεμά.
5α Φλόκα το «χάϊ κλας» καφεζαχαροπλαστείο
Γωνία Τσιμισκή και Αγίας Σοφίας, τώρα είναι κατάστημα γυναικείων ρούχων (Dill). Ήταν το αντίστοιχο του Παπασπύρου και του Ζόναρς της Αθήνας, αλλά πιο μικρό, πιο ατμοσφαιρικό. Μόνιμο στέκι επωνύμων της πόλης, σπανίως έμπαινε κάποιος που δεν ήταν ή δεν αισθανόταν οτι ήταν «κάποιος». Καφέδες και γλυκά επιπέδου με υποδειγματικό σερβίρισμα. Χαρακτηριστικότερος θαμώνας ο αείμνηστος πρωτοποριακός σκηνοθέτης Τάκης Κανελλόπουλος συντροφιά με άλλους ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης.
Είναι και τώρα εκεί στην πλατεία Τσιρογιάννη απέναντι από τον Λευκό Πύργο, μόνο που λέγεται «Ζύθος Ντορέ» και δεν είναι πιά καφέ αλλά μπυραρία. Σύχναζαν σχεδόν αποκλειστικά ηλικίες άνω των 35-40 και σέρβιρε καφέ, ούζο με μεζέ, διάφορα ποτά, αναψυκτικά και περιορισμένο αριθμό γλυκισμάτων. Επίσης εκτός από εφημερίδες (που διέθεταν όλα τα κυριλέ καφενεία, τοποθετημένες σε ειδικές καλαμένιες κατασκευές έτσι ώστε όσοι και να τις διάβαζαν δεν τσαλακωνόταν) είχε και 1-2 αργιλέδες. Καθημερινός θαμώνας και φανατικός του αργιλέ ήταν ο μακαρίτης Γιάννης Βελίδης, εκδότης της εφημερίδας «Μακεδονία» μια φυσιογνωμία στυλ Τσαρλς Λώτον, τόσο σοβαρός όσο και χωρατατζής, που μάλιστα είχε και δικό του τραπέζι δίπλα στην είσοδο. Η ήρεμη ατμόσφαιρα αυτού του μαγαζιού ταραζόταν κάθε χρόνο στην περίοδο του φεστιβάλ κινηματογράφου - όταν ακόμα οι προβολές του γινόταν στο Κρατικό θέατρο - κατά τη διάρκεια του οποίου το καφενείο γινόταν ο τόπος συνάντησης όλων των κινηματογραφικών συντελεστών και το πλήθος μαζευόταν απ’ έξω για να δεί τ’ αστέρια του ελληνικού σινεμά.
5α Φλόκα το «χάϊ κλας» καφεζαχαροπλαστείο
Γωνία Τσιμισκή και Αγίας Σοφίας, τώρα είναι κατάστημα γυναικείων ρούχων (Dill). Ήταν το αντίστοιχο του Παπασπύρου και του Ζόναρς της Αθήνας, αλλά πιο μικρό, πιο ατμοσφαιρικό. Μόνιμο στέκι επωνύμων της πόλης, σπανίως έμπαινε κάποιος που δεν ήταν ή δεν αισθανόταν οτι ήταν «κάποιος». Καφέδες και γλυκά επιπέδου με υποδειγματικό σερβίρισμα. Χαρακτηριστικότερος θαμώνας ο αείμνηστος πρωτοποριακός σκηνοθέτης Τάκης Κανελλόπουλος συντροφιά με άλλους ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης.
