Αυτό δεν είναι ένα blog που ψάχνει την επισκεψιμότητα. Είναι ένα προσωπικό σημειωματάριο, ένας τρόπος να ξεφορτώνομαι τους θυμούς μου και να μοιράζομαι τις χαρές μου. Είναι καλύτερο από το να μουρμουρίζω ή να γελάω μόνος μου.
Εδώ όλο και κάποιος ακούει…


Μην ξεχνάτε...
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα έθιμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα έθιμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 6 Μαρτίου 2011

Ο βασιλιάς Καρνάβαλος

Έχει εγκατασταθεί στη χώρα εδώ και καιρό και κανείς δεν ξέρει πότε θα φύγει. Μέσα στο πνεύμα της εθνικής γιορτής της Αποκριάς, απευθυνόμενος στο εθνικό συμβούλιο των πράσινων καρναβαλιστών, είπε ότι θα συνεχίσει να μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας! Παραδέχτηκε ότι ήταν σε συνεννοήσεις με τους τοκογλύφους δανειστές πριν ανέλθει στο θρόνο, αλλά μόνο και μόνο για να βρεί χρήματα να βοηθήσει την πατρίδα του, να την βγάλει από την άσχημη θέση που την είχαν φέρει οι γαλάζιοι καρναβαλιστές. Η μνήμη του φτάνει μέχρι 5 χρόνια πίσω και γι αυτό αναρωτήθηκε φωναχτά από πού αλλού θα εύρισκε τα χρήματα (που μας διαβεβαίωνε ότι υπάρχουν), από τον Καραμανλή, τον Σουφλιά, τον Βουλγαράκη, τον Σαμαρά, τον…τον…; Πού να θυμάται τώρα ονόματα όπως Τσουκάτος, Τσοχατζόπουλος, Λαλιώτης, Σημίτης, αείμνηστος ΑΓΠ, και άλλων ων ουκ έστι αριθμός; Όπως και να ‘χει, σε όλα τα μέρη της Ελλάδας υπάρχουν διάφορα έθιμα αυτής της περιόδου και θα ταίριαζε στα καρναβάλια του κοινοβουλίου να πάνε να τα βιώσουν, να χαρεί λίγο κι ο κόσμος. Αλλού κρεμάνε κουδούνες, αλλού βάφουν με φούμο, αλλού κυνηγιούνται με σκουπόξυλα, όλο και κάτι διαφορετικό κάνουν παντού.
Υπάρχει όμως και κάτι κοινό, στο τέλος πάντα και παντού,
καίνε τον βασιλιά Καρνάβαλο!

Σάββατο 5 Μαρτίου 2011

Λαγάνα!

Είχα γράψει σχετικά και το 2009 και το 2010, γράφω και τώρα.
Είμαι λάτρης των παραδόσεων, τις υποστηρίζω σαν ένα από τα συστατικά της ράτσας μας. Λένε πως ήθη, έθιμα, γλώσσα και θρησκεία, είναι αυτά που χαρακτηρίζουν ένα έθνος.

Εδώ και χρόνια εμείς, έχουμε προσθέσει ακόμα ένα.
Την ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ.

Μία λαγάνα δεν είναι τίποτε περισσότερο από κοινό ψωμί σε διαφορετικό σχήμα και με λίγο περισσότερο σουσάμι. Οι αρτοποιοί όμως διαθέτουν το παραδοσιακό αυτό προϊόν σε ΤΡΙΠΛΑΣΙΑ τιμή από το ίδιο καθημερινό ψωμί. Σήμερα ρώτησα το φούρναρη της γειτονιάς μου πόσο θα έχει η λαγάνα και μου απάντησε 2 €!!!
Και βέβαια, μόνο κατ’ όψη είναι ίδια η σημερινή λαγάνα με αυτήν που απαιτεί η παράδοση. Είναι ένα αρπακολατζίδικο παρασκεύασμα σε τιμή ντελικατέσεν. Αφήστε την λοιπόν στα ράφια και ίσως του χρόνου την αγοράσετε στην τιμή που πρέπει.
Ας κάνουμε μια αρχή…

Κυριακή 1 Μαρτίου 2009

ΟΧΙ στη λαγάνα της Δευτέρας

Είμαι λάτρης των παραδόσεων, τις υποστηρίζω σαν ένααπό τα συστατικά της ράτσας μας. Λένε πως ήθη, έθιμα, γλώσσα και θρησκεία, είναι αυτά που χαρακτηρίζουν ένα έθνος. Εδώ και χρόνια εμείς, έχουμε προσθέσει ακόμα ένα.

Την ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ.
Μία λαγάνα δεν έχει τίποτε περισσότερο από το κοινό ψωμί και παρ’ όλο που αυτό είναι ήδη πολύ ακριβό, με δεδομένες τις πολύ πεσμένες (50%) τιμές σιτηρών, αλεύρων και πετρελαίου, έρχονται τώρα οι αρτοποιοί να διαθέσουν το παραδοσιακό αυτό προϊόν σε ΤΡΙΠΛΑΣΙΑ τιμή από το ίδιο καθημερινό ψωμί (σε άλλο σχήμα).

Και βέβαια, μόνο κατ’ όψη είναι ίδια η σημερινή λαγάνα με αυτήν που απαιτεί η παράδοση. Είναι ένα αρπακολατζίδικο παρασκεύασμα σε τιμή ντελικατέσεν. Αφήστε την λοιπόν στα ράφια και ίσως του χρόνου την αγοράσετε στην τιμή που πρέπει.
Ας κάνουμε μια αρχή…