Αυτό δεν είναι ένα blog που ψάχνει την επισκεψιμότητα. Είναι ένα προσωπικό σημειωματάριο, ένας τρόπος να ξεφορτώνομαι τους θυμούς μου και να μοιράζομαι τις χαρές μου. Είναι καλύτερο από το να μουρμουρίζω ή να γελάω μόνος μου.
Εδώ όλο και κάποιος ακούει…


Μην ξεχνάτε...

Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010

Κα(ου)μποϋλίκια*

*(το «ου» το τρώγαμε παλιά)
Τα καμποϋλίκια λοιπόν μ’αρέσουν ειδικά στις παλιές ταινίες, εκεί που ο ένας έριχνε πάνω στο τραπέζι τρείς άσους αλλά έχανε επειδή ο άλλος είχε δυό εξάσφαιρα. Αυτό βέβαια γινόταν πρώτον επειδή ήταν σινεμά και δεύτερον επειδή ήταν «καμπόυδες».Ως τέτοιοι λοιπόν βάλαμε ένα «γεμάτο πιστόλι πάνω στο τραπέζι» και τώρα το κοιτάμε αμήχανοι. Και βέβαια έρχεται ο «κακός» (η κακιά) και σου λέει: «χρησιμοποίησέ το ρε μάγκα να σε δούμε» γνωρίζοντας ότι το πιθανότερο είναι να αυτοπυροβοληθείς.

Βλέπεις, ούτε σινεμά είν' εδώ, ούτε καμπόϋδες είμαστε.

4 σχόλια:

Swell είπε...

Ο πρωταγωνιστής αποδείχτηκε χειρότερος από τον πατριώτη του το Ρέηγκαν. Καλημέρα από το γιαλαντζί φαρ-ουέστ.

ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ είπε...

@swell, το περίμενα το σχόλιό σου!

Swell είπε...

Το περίμενες επειδή είμαι προβλέψιμος, ή γιατί έχω ειδικευθεί στους αποτυχημένους ηθοποιούς;

ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ είπε...

@swell, τίποτα απ' τα δύο. Απλά επειδή σ' επισκέπτομαι συχνά ήμουν σίγουρος οτι δεν θα το άφηνες ασχολίαστο ;-)