Αυτό δεν είναι ένα blog που ψάχνει την επισκεψιμότητα. Είναι ένα προσωπικό σημειωματάριο, ένας τρόπος να ξεφορτώνομαι τους θυμούς μου και να μοιράζομαι τις χαρές μου. Είναι καλύτερο από το να μουρμουρίζω ή να γελάω μόνος μου.
Εδώ όλο και κάποιος ακούει…


Μην ξεχνάτε...

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Την ανωτερότητα του άλλου οφείλεις να την αναγνωρίζεις.

Κι όχι να προσπαθείς να βρείς πατήματα για να εξηγήσεις την ήττα. Απέναντι σε μια ομάδα που έπαιξε (αν και σχετικά ανέτοιμη) σύγχρονο, όμορφο, γοητευτικό ποδόσφαιρο, δεν θα κάτσω στο ότι αυτοί κοστίζουν 100 εκατ. και οι δικοί μας 10-15. Δεν θα γνωματεύσω ότι ο Βιτόλο και ο Χαλκιάς ήταν ανέτοιμοι, ή αν ο Χάβος έκανε λάθος στο σχήμα που κατέβασε. Όλα αυτά είναι μέρος του παιγνιδιού, οι Ρώσοι ήταν αυτοί που ήταν κι εμείς αυτό που είμαστε. Οι αγώνες δεν κερδίζονται επειδή έτσι θέλουμε εμείς οι οπαδοί. Χθες κέρδισε ο πολύ καλύτερος και το ταξίδι δείχνει να φτάνει στο τέλος του. Ήταν ωραίο, ανέβασε το όνομα της ομάδας στην Ευρώπη, έφερε βαθμούς, λεφτά, γόητρο. Οι Ρώσοι είναι ομαδάρα και πιστεύω πως θα πάνε μακριά. Εμείς, πέρα από το ότι είμαστε ένα τουλάχιστον επίπεδο κάτω από αυτούς, χθες δεν ήμασταν ούτε καν εμείς. Κανένας παίκτης δεν έπιασε το μέσο όρο του με εξαίρεση το Κοντρέρας. Δεν έχω καμιά ελπίδα για τη Μόσχα, το μόνο που ελπίζω είναι να υπάρξει ηρεμία, ανασυγκρότηση και συγκέντρωση σε πιο εφικτούς στόχους.

1 σχόλιο:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Βασικά εμένα δε μου άρεσε καμία ομάδα. Καμία δεν έφτασε στο μέγιστο των δυνατοτήτων της. Απλά ήταν οι άλλοι καλύτεροι (καθαρά συγκριτικό).