Αυτό δεν είναι ένα blog που ψάχνει την επισκεψιμότητα. Είναι ένα προσωπικό σημειωματάριο, ένας τρόπος να ξεφορτώνομαι τους θυμούς μου και να μοιράζομαι τις χαρές μου. Είναι καλύτερο από το να μουρμουρίζω ή να γελάω μόνος μου.
Εδώ όλο και κάποιος ακούει…


Μην ξεχνάτε...

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2009

Μια βόλτα στην Τσιμισκή

Ο έτσι κι αλλιώς πολυσύχναστος δρόμος γίνεται, όπως σε κάθε εορταστική περίοδο, το ολοήμερο στέκι διαφόρων επαιτών. Η ανάρτησή μου δεν έχει να κάνει με το σύνολό τους, αλλά με μια κατηγορία από αυτούς. Τους έχοντες διάφορες αναπηρίες. Αυτοί οι άνθρωποι με κάνουν και αναρωτιέμαι. Ένας άνθρωπος που του λείπει ένα, πολλές φορές και δύο άκρα πως μπορεί να ζήσει; Δεν είναι ευθύνη της πολιτείας να τους περιθάλπει και να τους παρέχει τα αναγκαία; Αν αυτό γίνεται, τότε είναι πάλι ευθύνη της πολιτείας να μην τους επιτρέπει να προβάλουν την αναπηρία τους ζητώντας ελεημοσύνη, χώρια που κάποιοι από αυτούς γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης από διάφορους επιτήδειους συγγενείς ή μη. Αυτό που γίνεται, το πέταγμά τους δηλαδή στον «Καιάδα» της κοινωνίας είναι ανεπίτρεπτο και προσβάλει και τους ίδιους κι εμάς τους υπόλοιπους είτε τους πετάμε ένα κέρμα είτε τους προσπερνάμε αδιάφοροι ή καχύποπτοι.
Κι επαναλαμβάνω, μιλάω μόνο για τους ανάπηρους.

2 σχόλια:

Σταλαγματιά είπε...

Έχω κάνει άπειρες φορές τις ίδιες σκέψεις.
Ιδιαίτερα τις μέρες αυτές που η Τσιμισκή γεμίζει ασφυκτικά και αναγκάζεσαι να περάσεις κυριολεκτικά από πάνω τους.
Πραγματικά δεν ξέρω τι συμβαίνει και πως βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση
εξοργίζομαι και θλίβομαι ταυτόχρονα.


Καλό ξημέρωμα

ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ είπε...

@Σταλαγματιά καλημέρα, είναι μια ντροπή για όλους...