Με την ευκαιρία της Δ.Ε.Θ.

Αυτή τη χρονιά έχουμε την πιο υποβαθμισμένη ‘Έκθεση». Δώδεκα (12) μόνο επίσημες συμμετοχές κρατών μαζί με μερικές ΔΕΚΟ κάποιες από τις οποίες του χρόνου δεν θα υπάρχουν, συνθέτουν ένα σκηνικό που πολύ απέχει από παλιές καλύτερες εποχές. Βέβαια, τα πράγματα είναι γενικώς χειρότερα απ’ ότι στο παρελθόν οπότε και η ΔΕΘ δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Φαίνεται πως η γενική Έκθεση σύντομα θα αποτελέσει ανάμνηση και θα παραμείνουν μόνο κάποιες από τις λεγόμενες κλαδικές. Φέτος για πρώτη φορά δεν εγκαινιάστηκε από πρωθυπουργό αλλά από κάποιον υπουργό μιας και αυτός που παίζει τον πρωθυπουργό εκφώνησε τα ψέματά του από άλλο βήμα σε άλλο χώρο, στο λιμάνι. Σαν τον τελευταίο αυτοκράτορα της Πόλης οχυρώθηκε ανάμεσα σε στεριά και θάλασσα, μόνο που σκοπός του δεν ήταν να πέσει μαχόμενος, αλλά «να τελειώνουμε και μ’ αυτό».
Ο Λοβέρδος διέγνωσε ότι 1.000.000 δημόσιοι υπάλληλοι καταδυναστεύουν 10.000.000 Έλληνες. Πέρα από το ότι ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων που ανέφερε δεν προκύπτει από κανένα επίσημο στοιχείο, ίσα ίσα η τελευταία απογραφή έδειξε 730.000 υπαλλήλους συνδεδεμένους με κάποια μορφή με το δημόσιο (αορίστου χρόνου, ωρομίσθιοι, αναπληρωτές, συμβασιούχοι, εποχικοί κ.α.) δεν μπήκε στον κόπο να υπολογίσει τον αριθμό των επαγγελματιών πολιτικών που καταδυναστεύουν τους πολίτες (θα μου πείτε ότι αυτοί εκλέγονται από τον λαό ναι, αλλά για να τον υπηρετούν κι όχι να του φέρονται σαν υπηκόους) δεν υπολόγισε τον αριθμό των μεγαλοοικογενειών που λυμαίνονται τη χώρα, δεν υπολόγισε τους κλέφτες του δημόσιου πλούτου φοροφυγάδες φοροκλέφτες, λαθρεμπόρους, που αλωνίζουν ανενόχλητοι χάρη στην ανεπάρκεια ή και δόλο των ελεγκτικών μηχανισμών και των πολιτικών προϊσταμένων τους. Δεν ξεκίνησε την μείωση του δημοσίου από μια πρόταση για μείωση του αριθμού των βουλευτών, των συνεργατών τους, του προσωπικού των πολιτικών τους γραφείων, του αριθμού των «δικών τους παιδιών» υπαλλήλων της βουλής.
Έδωσε η κυβέρνηση στη δημοσιότητα κατάλογο νομικών προσώπων που οφείλουν μεγάλα ποσά στην εφορία. Αφήνω στην άκρη τις διάφορες ΠΑΕ και ΚΑΕ γιατί είναι για γέλια (γιατί επετράπη στους μεγαλομετόχους να φτάσουν σε τέτοιο ύψος οι οφειλές τους;) και ρωτάω για τον ΟΣΕ ή την (παλιά) ΟΑ. Γιατί δεν πιάνουν τους διάφορους διορισμένους προέδρους και γενικούς διευθυντές και να τους ρωτήσουν γιατί δεν πλήρωναν φόρους; Γιατί δεν βάζουν κανέναν μέσα αφού προηγουμένως δημεύσουν τις περιουσίες τους;

Δήλωσε ο β’ αντιπρόεδρος από το βήμα της βουλής ότι «κάθε επιθετική ενέργεια εναντίον της Κύπρου θα εκληφθεί σαν επιθετική ενέργεια εναντίον της Ελλάδας». Ανατρίχιασα! Η Κύπρος είναι μεγάλο νησί και φυσικά δεν είναι Ίμια, οπότε και η αντίδρασή μας θα είναι ανάλογη. Είναι μια ακόμα ανοησία ενώ η χώρα βρίσκεται σε δίνη, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού να έχουν πρόβλημα επιβίωσης, τα ταμεία να είναι άδεια, και να βγαίνει -ειδικά ο συγκεκριμένος- να πετάει κορώνες στρατιωτικής ισχύος και εθνικής αποφασιστικότητας.

Βρικόλακες

Έχω προσέξει τελευταία πως 3-4 μέρες τη βδομάδα υπάρχουν στην ελληνική τηλεόραση ταινίες ή σειρές με βρικόλακες (ενίοτε και λίγα φαντάσματα). Αμερικανικές παραγωγές βέβαια που προορίζονται κυρίως για το αμερικανικό κοινό και δευτερευόντως για οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο κανάλι ανά τον κόσμο. Όσον αφορά τους αμερικανούς το πράγμα είναι φυσιολογικό για έναν λαό ο οποίος ενημερώθηκε από τον εθνικό οργανισμό υγείας και πρόληψης «τι να κάνει σε περίπτωση που δεχτεί επίθεση από ζόμπι»!!! Ο μέσος αμερικανός έχει ενημερωθεί από την κινηματογραφική του βιομηχανία για τους κινδύνους που απειλούν τη μακαριότητά του, καρχαρίες, κροκόδειλοι, πιράνχας, ακρίδες, αράχνες, φίδια, εξωγήινοι, μουσουλμάνοι, αυτονομημένοι υπερυπολογιστές και άλλα τρομερά που αντικατέστησαν τους Ινδιάνους και τους κομμουνιστές. Οι Έλληνες όμως τι να φοβηθούν από βρικόλακες; Όταν και αν έρθουν ποτέ, θα ψοφήσουν από την πείνα μιας και δεν θα μας έχει μείνει και πολύ αίμα με τους ντόπιους που έχουμε μπλέξει. Όχι βέβαια πως είναι βρικόλακες οι δικοί μας, αλλοίμονο, κυκλοφορούν και στο φως της μέρας, δεν έχουν μεγάλους κυνόδοντες, από τα χείλη τους δεν στάζει αίμα, δεν φοβούνται Σταυρό και σκόρδα (τα τελευταία κάποιοι τα αποφεύγουν για άλλους λόγους) αλλά η δράση τους μπορεί να παρομοιασθεί με των ορίντζιναλ. Το αίμα που πίνουν έχει άλλη σύνθεση, αποτελείται από όνειρα κι ελπίδες σε ίσα μέρη, και είναι ζωογόνο όσο και το πραγματικό που ρέει στις φλέβες. Και τα όνειρα και οι ελπίδες σβήνουν την ίδια στιγμή που το αίμα αρχίζει να παγώνει.

Γενικώς...

Aναφερόμενος στην ανωνυμία των bloggers, ο υπ. Δικαιοσύνης Μιλτ. Παπαϊωάννου είπε: «Θα δίνεται η δυνατότητα στις διωκτικές αρχές να εντοπίζουν όσους επιχειρούν να προσβάλλουν δικαιώματα των πολιτών, να εκβιάζουν, να απειλούν, να συκοφαντούν δίχως τιμωρία» Μάλιστα… Για όσους προσβάλλουν δικαιώματα των πολιτών (όπως κεκτημένο επίπεδο διαβίωσης), εκβιάζουν (με ψευτοδιλήμματα και ψευτοαδιέξοδα), απειλούν (με πτωχεύσεις και αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων) συκοφαντούν (τεμπέληδες-ομοτράπεζοι-αντιπαραγωγικοί), διωκτικές αρχές δεν υπάρχουν.

Η Δημοκρατία στην Ελλάδα έχει πεθάνει προ πολλού. Αυτοί που την σκότωσαν, φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί, συνένοχοι συνεργάτες και σιωπηλοί μάρτυρες, απλά περιφέρουν το ζόμπι της στα κανάλια θέλοντας να πείσουν και να πεισθούν ότι είναι ζωντανή. Ένα ζόμπι τρισάθλιο και φτιασιδωμένο σαν κάτι γριές που πασχίζουν να φανούν κοριτσόπουλα. Από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ τους βλέπεις όλους αυτούς στις τηλεοράσεις περισσότερο παρά στη βουλή. Εκεί πασχίζουν να δείξουν ότι αντιμετωπίζουν τα προβλήματα τάχα ασχολούμενοι με τη λύση τους, σαν τα μικρά παιδιά που όταν μένουν μόνα πλάθουν με τη φαντασία τους πρόσωπα και καταστάσεις. Κι αν οι φαντασιώσεις στην παιδική ηλικία είναι συχνά λίκνο δημιουργίας, στους ενήλικες και δη πολιτικούς είναι επικίνδυνες.
Στους ισχυρισμούς της κυβέρνησης (και των συνοδοιπόρων της) για πετυχημένη πορεία προς την έξοδο από την κρίση, δεν θα απαντήσω εγώ. Θα χρησιμοποιήσω τα λόγια ενός πολύ μεγάλου*. «Εκείνο το μικρό δεντροπερίβολο θα ‘ναι τον ερχόμενο χρόνο ένα κομμάτι κάποιου μεγάλου τσιφλικιού, γιατί το χρέος θα ‘χει πνίξει τον σημερινό ιδιοκτήτη. Τούτο ‘δω το αμπέλι θα γίνει κτήμα της τράπεζας. […] και ο λαός βλέπει τη σημερινή χρεωκοπία. Και μες στα μάτια του πεινασμένου λαού η οργή μεστώνει. Μες στη ψυχή του πεινασμένου λαού μεστώνουν και βαραίνουν τα σταφύλια της οργής, βαραίνουν για τον τρύγο.»
*Τζον Στάινμπεκ «Τα σταφύλια της οργής» 1939

Europa League και ΠΑΟΚ

Έγινε η κλήρωση των ομίλων στο Europa League και ο ΠΑΟΚ βρέθηκε στον ίδιο όμιλο με Τότεναμ, Ρούμπιν Καζάν και Σάμροκ Ρόβερς, και όπως είναι φυσικό άρχισαν τα σχόλια και οι προβλέψεις από ειδικούς και μη (αν υπάρχουν μη ειδικοί όσον αφορά το ποδόσφαιρο). Εγώ ανήκω στους μη ειδικούς και σαν τέτοιος θα πω τη γνώμη μου για τον όμιλο. Ποιά Τότεναμ, ποιά Ρούμπιν και ποιά Ρόβερς τώρα; Ποιά να με ανησυχήσει και ποιά να φοβηθώ; Να μας κληρώνανε με τίποτα Εορδαϊκούς Γιάννενα Άγ. Νικόλαους Πανσερραϊκούς και άλλους τέτοιους, να ανησυχήσω, να ιδρώσω να με ζώσουν τα φίδια. Να μου πέσει εκείνη η σιχαμένη μικρή Ολλανδέζα η Αϊντχόφεν, να πω «ώπα μεγάλε σκούρα τα πράγματα» αλλά μ’ αυτούς που ήρθαν στο δρόμο μου είμαι ήσυχος. Με τις μεγάλες ομάδες ο ΠΑΟΚ γίνεται ισότιμος αντίπαλος κι αν δεν τους αποκλείσει όπως κάτι Άρσεναλ και Φενέρ Μπαχτσέ, θα τους κάνει ν’ ακούνε ΠΑΟΚ και να ανάβουν λαμπάδα στον Άγιο της ημέρας όπως κάτι Ολλανδοί και Ρώσοι πέρσι. Δεν ανησυχώ λοιπόν, είμαι σίγουρος όχι για την πρόκριση, αλλά για το ότι η ομάδα θα παίξει καλά και θα μας κάνει περήφανους. Όχι όλους βέβαια, γιατί υπάρχει και η μερίδα εκείνη που και στα καλά ακόμα, βρίσκει λόγο να γκρινιάξει. Εκείνο που με ανησυχεί είναι ότι στην (κατά την ΟΥΕΦΑ) πέμπτη σκληρότερη έδρα της Ευρώπης θα έρθουν κατά πως λένε 3000 Εγγλέζοι. Αυτοί με τις μπύρες τους και οι αντίστοιχοι δικοί μας με τις (Τούμπα Λίμπρε) ρετσίνες τους μπορούν να δημιουργήσουν ένα εκρηκτικό μίγμα και δεν είμαστε τώρα για τέτοια, πολύ περισσότερο που 2000 δικοί μας θα πάνε αργότερα στο Λονδίνο. Και για τα Ιρλανδάκια ανησυχώ γιατί είναι αδελφοποιημένα με τους «βάζελους» φοράνε πράσινα κι έχουν για σήμα το τριφύλλι. Τέλος πάντων αγωνιστικά δεν φοβάμαι τον ΠΑΟΚ, κάποιους ΠΑΟΚτσήδες φοβάμαι.

"Χαμένη Άνοιξη"

από την "Χαμένη Άνοιξη" του Στρατή Τσίρκα

"Θέλουν τη Ελλάδα πόρνη να τους ανοίγει τα σκέλια στην ποδιά της Ακρόπολης να προμηθεύει μισοτιμής το ρίγος της αμαρτίας στις μαραγκιασμένες από τον πουριτανισμό ψυχές τους. Μας θέλουν γκαρσόνια ταβερνιάρηδες μαστροπούς βαρκάρηδες επιβήτορες καμπαρετζήδες

μπουζουξήδες χασισέμπορους, αχ αμάν αμάν και συρτάκι αμέ, και Ζόρμπα δη Γκρηκ κι αυτοί ν’ αρμέγουν τον τόπο το κρασί το λάδι τα πορτοκάλια τις ντομάτες τα ροδάκινα το βαμπάκι τα μάρμαρα το βωξίτη το λιγνίτη τα μεταλλεύματα και τον ιδρώτα του κόσμου. Κοίτα που καταντήσαμε, κάθε πολιτικός και κόκκινο φαναράκι στην πόρτα του και τ' όνομά του φωτισμένο σε ταμπελίτσα πλάι στο κουδούνι. Λουιζ Κλάρα Ρόζα Ντολόρες.
Η «Χαμένη Άνοιξη»δημοσιεύτηκε το 1976.

Χαλάλ και Χαράμ

Διάβασα στο «Ε» της Ελευθεροτυπίας σχετικά με τις δύο αυτές λέξεις και είπα να το εκμεταλλευτώ. Πρόκειται για δύο ορισμούς της Μουσουλμανικής θρησκείας που χαρακτηρίζουν αυτά που απαγορεύονται (χαράμ) κι εκείνα που επιτρέπονται (χαλάλ). Τις χρησιμοποιούμε εξελληνισμένες σαν «χαράμι» (το άδικο, το μη επιτρεπόμενο), «χαραμτζής» ο αδικών, ο αυθαιρετών ενάντια στους κανόνες, και «χαλάλι» όπως «χαλάλι σου όσα έκανα για σένα» (με δικαίωσες) ή «άντε βρε, χαλάλι» (σου επιτρέπω να το κάνεις). Σκέφτηκα πόσα χαράμια έχει κάνει αυτή η κυβέρνηση και βρήκα πάρα πολλά, αλλά δεν βρήκα ούτε ένα που να αξίζει ένα χαλάλι. Χαράμια οι ψεύτικες προεκλογικές υποσχέσεις, χαράμια οι χειρισμοί περί το χρέος, χαράμια το μνημόνιο το μεσοπρόθεσμο και το ενδιάμεσο, χαράμια οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, οι ελαστικές συνθήκες εργασίας (η εργασία που έγινε "απασχόληση") χαράμια οι εξοντωτικές φορολογίες των μικρομεσαίων, οι αυξήσεις των ορίων ηλικίας, η ακρίβεια, η ανεργία, χαράμι η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, χαράμια οι μυστικές συμφωνίες, η υποβάθμιση της βουλής, η ανισοκρατία μεταξύ ευγενών και πλέμπας, χαράμια οι κοινωνικές ανατροπές, η κατεδάφιση δικαιωμάτων. Μακρύς ατέλειωτος κατάλογος που συνεχίζεται. Κατάλογος από χαράμια και μόνο.

Λόγια...

«Οι μισθωτοί και συνταξιούχοι έχουν ήδη επωμισθεί μεγαλύτερα βάρη από αυτά που τους αναλογούν. Καιρός είναι να πληρώσουν κι εκείνοι που δεν πλήρωναν μέχρι τώρα» είπε ο πρόεδρος της δημοκρατίας στην ομιλία του κατά την διάρκεια της εκδήλωσης για την επέτειο αποκατάστασης της «δημοκρατίας» (όπως τουλάχιστον την εννοούν αυτοί). Καλά πρόεδρε, μη φας… Έχω βαρεθεί αυτές τις ανούσιες κουβέντες, τα ψυχοπονιάρικα και φιλολαϊκά λογύδρια, την θεωρητική συμπαράσταση στους αδικημένους και στα μόνιμα κορόιδα. Σεβασμό κανέναν δεν τρέφω ούτε απέναντι στο πρόσωπο, ούτε στο θεσμό του προέδρου της δημοκρατίας, γιατί το μεν πρόσωπο συμμετείχε στο πολιτικό σκηνικό που ευθύνεται για την σημερινή κατάσταση, ο δε θεσμός είναι καθαρά διακοσμητικός. Αν ο πρόεδρος είχε αρχ…ές, (κρατήθηκα) θα φώναζε τον πρωθυπουργό και θα τού ‘λεγε: «Έτσι και μου ξαναστείλεις να υπογράψω χαρτί με μειώσεις περικοπές και φορομπηξίματα σε βάρος των μισθωτών και των συνταξιούχων, θα στο στείλω πίσω ανυπόγραφο και μετά τράβα να κόψεις τον λαιμό σου. Με κατάλαβες;» Αν έκανε κάτι τέτοιο, τότε ίσως να κέρδιζε λίγη εκτίμηση από μέρους μου. Τώρα όμως…

Ευ-αγγελισμοί

Κάθε φορά που πριν χρόνια - λόγω της δουλειάς μου – βρισκόμουν τετ α τετ με τον υπουργό, ασυναίσθητα «κουμπωνόμουν». Εκείνα τα μικρά μάτια έχουν ένα βλέμμα διερευνητικό στα όρια της ακτινογραφίας, ένα βλέμμα που σε διαβεβαίωνε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ακούσεις κάποια ευ-αγγελία. Κι αυτό ήταν περίεργο για έναν άνθρωπο του οποίου το πολιτικό μέλλον περιγραφόταν από όλους σαν λαμπρό και προδιαγραφόταν γι αυτόν ρόλος ηγετικός. Δημοκράτης, φιλολαϊκός, καταρτισμένος, όχι παλαιάς κοπής. Τα χρόνια πέρασαν με την πορεία του να διέρχεται ταραχώδεις περιόδους, διεκδίκησε αποτυχημένα την προεδρία του κόμματός του, έπεσε σε δυσμένεια και τελικά επανήλθε στην πρώτη γραμμή της κυβέρνησης.
Μια σουρεαλιστική παρένθεση.
Αν ο μεγαλοδύναμος έστελνε τον ευ-άγγελο να δώσει το μήνυμα στην Θεοτόκο, σήμερα δεν θα υπήρχαν Χριστιανοί. Στον δρόμο για την εκπλήρωση της αποστολής του θα ανακάλυπτε με έκπληξη το πόσο ανοργάνωτοι πρόχειροι και συχνά διεφθαρμένοι ήταν οι κάτοικοι της περιοχής. Θα ρωτούσε τα «τι και πως» τους Ρωμαίους κατακτητές που θα του ‘λεγαν τα χειρότερα και τελικά όταν διαπίστωνε ότι και ο Ιωσήφ δεν έκοβε αποδείξεις για τις δουλειές που έπαιρνε, θα άρχιζε να αμφιβάλλει για την ορθότητα της επιλογής Εκείνου που τον έστειλε εκεί, που του ανέθεσε να μεταφέρει το μήνυμα για έναν καλύτερο κόσμο. Τα πιστεύω του ξεκινήματός του είχαν τεθεί στο περιθώριο. Οι προτεραιότητες ήταν πια άλλες. Κλείνει η παρένθεση.
Ακούς λοιπόν τον αυτιά να εκθειάζει τον νέο υπουργό, να απαριθμεί τα προσόντα του, και να καταλήγει «είναι τόσο έξυπνος και ικανός που μπορεί να πουλήσει ψυγείο σε Εσκιμώους» και ησυχάζεις κάπως, σκέφτεσαι ότι για να το λέει ο αυτιάς που σημειωτέον δεν «γλείφει» ποτέ, μάλλον καλά θα πάνε τα πράγματα. Αλλοίμονο όμως, ο υπουργός δεν έχει να κάνει με Εσκιμώους. Έχει να κάνει με κάτι δύσκολους που τον βλέπουν σαν εκπρόσωπο κάποιων περίεργων μελαχροινών χαβαλέδων και όσο κι αν εμείς βάψαμε όλες τις γυναίκες μας ξανθές, αυτοί ξέρουν. Βλέπετε από μωρά πήγαιναν στον βρεφονηπιακό σταθμό του Ράιχσταγκ, μεγάλωσαν με θρύλους των Νιμπελούγκεν κι έχουν κατασταλαγμένη άποψη. Ξέρουν και Ιστορία και μας έχουν μαζεμένα πολλά, ήρθε η ώρα να τιμωρηθούμε και για το ταμπεραμέντο μας και για τις εξυπνάδες του τύπου «όταν αυτοί άρχισαν να τρώνε κρέας εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη». Και ξέροντας Ιστορία, ξέρουν ότι η δουλειά γίνεται ευκολότερα από μέσα.

Αντίλογοι

«Ας αναρωτηθούν οι συμμετέχοντες σε προπηλακισμούς βουλευτών, τι θα γινόταν αν εμείς καλούσαμε τους ψηφοφόρους μας να επιβεβαιώσουν την ψήφο τους…» Αυτήν την κεκαλυμμένη απειλή εκτόξευσε από το βήμα της βουλής ο υπουργός Παπουτσής προσθέτοντας και το δραματικό «μακριά τα χέρια από τη γυναίκα μου και το παιδί μου». Ο αντίλογός μου είναι οτι ενδεχόμενη πραγματοποίηση της κλήσης των ψηφοφόρων του θα περιείχε κι έναν κίνδυνο. Να διαπιστώσει πόσοι πράγματι θα την επιβεβαιώσουν.
«Να μαζευτούμε όλοι και πολιτισμένα με συζήτηση και πνεύμα κατανόησης να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα» είναι η κοινή επωδός όσων δέχθηκαν ποικίλες μορφές αντίδρασης στα πεπραγμένα τους, αλλά και όσων ανησυχούν μήπως περιλαμβάνονται στον σχετικό κατάλογο. Ο αντίλογός μου είναι ότι μιλάνε για μάζωξη και συζήτηση μεταξύ τους, γιατί εμένα δεν θυμάμαι να με κάλεσε ποτέ κανείς τους να συζητήσουμε για τα μέτρα που παίρνουν εναντίον μου. Μόνο μια στις τόσες μου δίνουν το δικαίωμα να διαλέξω μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης.
«Καταδικάζουμε κάθε μορφή βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται». Άλλη μια αγαπημένη έκφραση των πολιτικών όλων των παρατάξεων. Ο αντίλογός μου είναι αυτό ακριβώς, ότι καταδικάζω κάθε μορφή βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται. Περισσότερο όμως καταδικάζω όποιον ήρξατο χειρών αδίκων.
«Ο κ. Γιούνκερ είναι μεγάλος φιλέλληνας» υποστήριξε ο Βενιζέλος. Ο αντίλογός μου εκφράζεται με ερώτηση. Δηλαδή σαν τον Κορσικανό Βαλέστ, τον λόρδο Βύρωνα τον Γάλλο Φαβιέρο, τον Πολωνό Τζορτζάφσκι, τον Ελβετό εκδότη των «Ελληνικών Χρονικών» στο πολιορκημένο Μεσολόγγι Ιάκωβο Μάγερ, τον… τον…; Ο φιλελληνισμός του πιο πολύ ταιριάζει με του Μέτερνιχ που στις 8/4/1821 είχε δηλώσει «Εκεί κάτω, πέρα από τα ανατολικά σύνορά μας 300.000 άτομα θα κρεμαστούν θα στραγγαλισθούν θα παλουκωθούν. Αυτό είναι κάτι χωρίς καμιά σημασία»

Κι αλλού προβλήματα...

Ξεχάστε προς στιγμή τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεών σας, τα φορολογικά μέτρα που σας πνίγουν, ξεχάστε για λίγο το σκούρο χρώμα του μέλλοντός σας και σκεφτείτε άλλους λαούς που βρίσκονται κι αυτοί σε δύσκολη θέση. Ένας μεγάλος ομαδικός αναστεναγμός ανακούφισης βγήκε από τα στήθια των Μονεγάσκων μόλις ο Αλβέρτος, το δικό τους παιδί, ο εκφραστής των ονείρων τους επιτέλους παντρεύτηκε. Στα 35 του, αυτοδημιούργητος, λεβέντης, με χίλια προσόντα -λίγο στο μαλλί υστερεί- τους είχε στην αγωνία πότε θα νοικοκυρευτεί. Μην το ‘χετε για μικρό πράγμα, γιατί τα δικά σας προβλήματα θα λυθούν σε 5-10-20 χρόνια, ενώ αυτός τους είχε σκάσει στο περίμενε. Και πάλι όμως, η ανακούφισή τους είναι προσωρινή, το πρόβλημά τους δεν λύθηκε με τον γάμο γιατί υπάρχει και συνέχεια. Πρέπει, λέει, να αποκτήσει ο γαμπρός σύντομα διάδοχο γιατί αλλιώς τα πράγματα δεν θα ‘ναι καλά. Όντας ο τελευταίος των Γκριμάλντι, αν δεν αποκτήσει διάδοχο, το πριγκιπάτο θα προσαρτηθεί στη Γαλλία, θα γίνει μια ακόμα περιφέρειά της σαν όλες τις άλλες, αν (χτύπα ξύλο) συμβεί κάτι στον Αλβέρτο πριν αποκτήσει διάδοχο. Μιλάμε για φοβερές καταστάσεις, για απώλεια εθνικής κυριαρχίας μιας ιστορικής χώρας που θα γίνει έρμαιο των διαθέσεων της Γαλλίας. Καθησυχαστικές φήμες λένε ότι ο λεγάμενος έχει ήδη δύο εξώγαμα, οπότε δεν υπάρχει θέμα, θα έρθει και το νόμιμο, αλλά ελάτε λίγο στη θέση των πολιτών. Θα χάσουν τον ύπνο τους «άραγε …(μπιπ) ο Αλβέρτος απόψε;» κι αν ναι «ήταν πετυχημένο το …(μπιπ);» Έχει κι άλλες αγωνίες το θέμα, «άραγε του κάθησε σήμερα η νύφη μας ή είχε πονοκέφαλο;» Μέχρι να τους φύγει κι αυτό το βάρος θα είναι σε διαρκή επιφυλακή. Θα τον περνάνε από τις διαβάσεις μην τον ισιώσει καμιά Λαμποργκίνι, θα του κουβαλάνε τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ μην του πιαστεί καμιά μέση και μετά δεν μπορεί να …(μπιπ), θα του φοράνε μπρατσάκια στη θάλασσα κι όλες μαζί οι μανάδες θα του φωνάζουν «Αλβέρτο, όχι στα βαθειά παιδί μου…» Κι από την άλλη, το παλληκάρι αγχωμένο θα ‘ναι κι αυτό, ξέρετε τι είναι μια χώρα να κρέμεται από το δικό σου …(μπιπ); Κι αν η σύζυγος –πρώην κολυμβήτρια- έπαιρνε …δυναμωτικά χάπια όταν έκανε αθλητισμό κι έχουμε τίποτα δυσλειτουργίες και πηγαίνει τζάμπα το …(μπιπ); Άντε μετά να βρεις άλλη και ξανά μανά γάμους πανηγύρια και προσδοκίες για άλλα …(μπιπ). Με τέτοιο άγχος δεν θα μπορεί να …(μπιπ). Παλιοκατάσταση σας λέω, ποιος Γιώργος ποια Ελλάδα και ποιοι Έλληνες τώρα; Αλβέρτος, Μονακό και Μονεγάσκοι το κεντρικό θέμα συζητήσεων στην Ευρώπη. Ακόμα και στην Ελλάδα αν κρίνει κανείς από τα κανάλια. Γι αυτό ησυχάστε, κι αλλού έχουν προβλήματα.