Τώρα που έφυγες…

Θέλω να σ’ ευχαριστήσω για όσα πρόσφερες στην ομάδα μου, σ’ εμένα και σε όσους είναι πρόθυμοι να μάθουν από τους άλλους.
Και τι έμαθαν; Υπομονή στα δύσκολα, επιμονή στην προσπάθεια, ειλικρίνεια στις σχέσεις, ευθύτητα στο λόγο, μεθοδικότητα στη δουλειά, ρεαλισμό στην αντιμετώπιση των προβλημάτων, προγραμματισμό, πίστη στον τελικό στόχο, σεβασμό προς τους άλλους. Ήρθες σε μια ομάδα που επειδή έχει πολύ κόσμο έχει και πολλούς «ειδικούς». Πριν από αυτούς που πίσω από τον πάγκο σε αποκαλούσαν "ψαρά" και "κοιμισμένο", υπήρξαν άλλοι που έβριζαν τον Λόραντ, ή που κορόϊδευαν τον Σάνον ότι την σύνθεση την έκανε η «γκόμενα».
Κύριος ήρθες και κύριος έφυγες, κι αυτοί που σε «κράζουν» στα ραδιόφωνα ότι «τα παράτησες» είναι οι ίδιοι που ζητούσαν να σε διώξουν.
Η μεγαλύτερη νίκη της καριέρας σου είναι αυτά τα τρία χρόνια στην ομάδα μας.

Λυπάμαι που έφυγες κι εύχομαι ο επόμενος να έχει τις ίδιες αρετές μ’ εσένα γιατί είναι μεγάλο και δύσκολο καράβι ο ΠΑΟΚ (και ο κόσμος του).

Να ‘σαι καλά Φερνάντο Σάντος.
σημ. η φωτογραφία είναι συλλεκτική μιας και λίγες φορές χαμογελούσες.

Είναι λεβέντης ο Έλληνας.

Αλλά μυαλό δεν βάζει. Παρά τα μύρια όσα δεινά έχουν φορτώσει στις πλάτες του οι διάφοροι εκλεκτοί του, αυτός εκεί! Συνεχίζει να τρέχει πίσω τους να παίζει το παιγνίδι τους, να κουβαλάει νερό στο μύλο τους.
Αυτό τουλάχιστο δείχνουν όσοι παρασυρμένοι από τους τοπικούς τους άρχοντες που φοβούνται ότι με τον «Καλλικράτη» η επανεκλογή τους (και όσα αυτή συνεπάγεται) είναι αμφίβολη, τρέχουν ξοπίσω τους, κλείνουν δρόμους, τελωνεία, αεροδρόμια, καίνε λάστιχα, μαυροσημαιοστολίζονται, και σε εποχές που κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει αύριο αυτοί έχουν αναγάγει τις συνενώσεις σε κυρίαρχο θέμα.

Η αντίδρασή τους σε όσα συνέβησαν και όσα θα συμβούν σε όλους σε πανελλήνια κλίμακα περιορίστηκε σε καφενειακές συζητήσεις, αλλά για τις συνενώσεις… ποιος είδε τον θεό και δεν φοβήθηκε. Το ότι δεν έχουν ιδέα του τι θα γίνει με τον Καλλικράτη είναι λεπτομέρεια. Αρκεί που διαφωνεί ο δήμαρχος.
Η εκλογή του κάθε τοπικού Αγά (από την Αθήνα μέχρι τον πιο ασήμαντο Δήμο) με αφήνει αδιάφορο -σιγά μην ασχοληθώ με την εξουσιομανία του κάθε φίτσουλα- αλλά ξέρω ότι με τον «Καποδίστρια» (για την εφαρμογή του οποίου είχαμε πάλι τα ίδια «ηρωικά») τα πράγματα στους δήμους βελτιώθηκαν, τα έσοδα αυξήθηκαν, οι υπηρεσίες έγιναν έστω στοιχειωδώς καλύτερες. Και εν πάση περιπτώσει, αυτό είναι το πρόβλημα της χώρας σήμερα; Σε μια κλίμακα προβλημάτων, ο «Καλλικράτης» ούτε εικοστός δεν μπαίνει.
Αλλά είπαμε, για όσα τραβάει κανείς, το κεφάλι του φταίει…

Αργεντινή. Μνήμες μιας οικονομικής λεηλασίας

Είδα χθες βράδυ το ντοκυμαντέρ του Pino Solanas με τον παραπάνω τίτλο, κι ακόμα δεν έχω συνέλθει. Το διένειμε το «Εθνος» της Κυριακής και για όσους δεν το πήραν συνιστώ ανεπιφύλακτα να το ψάξουν σε φίλους ή αλλού.
Είναι προφητικό για εμάς αλλά συγχρόνως και ελπιδοφόρο.

Προφητικό γιατί παρουσιάζει όλα όσα έγιναν εκεί και κατέστρεψαν τη χώρα και που βρίσκονται σε εξέλιξη εδώ σε ανάλογη κλίμακα μιας και η Αργεντινή είναι πολύ μεγαλύτερη και ήταν πολύ πλουσιότερη. Οι μέθοδοι και τα βήματα των πολιτικών όμως είναι ίδια.
Ελπιδοφόρο γιατί δείχνει πως η μαζική αντίσταση του λαού, αυθόρμητη και χωρίς κομματικές καθοδηγήσεις μπορεί στο τέλος να ελευθερωθεί από τους δυνάστες, τους κλέφτες και καταχραστές του δημόσιου πλούτου.
Ένα καίριο μήνυμα είναι το «Δεν υπάρχει δημόσιο χρέος αν αυτό δεν δημιουργήθηκε για την βελτίωση της ζωής των πολιτών»
Προσπαθείστε να το δείτε. Θα γίνετε σοφότεροι και πιο έτοιμοι.

Για το ζεύγος…

Δεν με εκπλήσσει το οτι ο κ. Βοσκόπουλος απέκρυψε τόσα εισοδήματα κι έφτασε να χρωστάει τόσα εκατομμύρια. Βέβαια πάντα υποστήριζα ότι όποιος φοροδιαφεύγει ή φοροκλέβει το κάνει σε βάρος μου και σε βάρος όλων μας κι αυτός ήταν ένας από τους πολλούς που άφηναν στους άλλους τα βάρη.
Δεν μ’ ενδιαφέρει αν η κ. Γκερέκου παραιτήθηκε σε ένδειξη ευαισθησίας, παραίτηση που δεν την απαλλάσσει από το γεγονός ότι υπέγραφε την ΚΟΙΝΗ τους φορολογική δήλωση, στην οποία ο άντρας της δήλωνε εισόδημα 3.000 ευρώ το μήνα. (ψευδής δήλωση με ότι αυτό συνεπάγεται)
Μ’ ενδιαφέρει να δω πώς θα αντιμετωπιστούν αυτοί που του χορηγούσαν πιστοποιητικό φορολογικής ενημερότητας επί τόσα χρόνια. Γιατί δεν μπορεί να μην του χρειάστηκε ποτέ στα τόσα χρόνια.
Αι σιχτίρ αληταράδες

Όταν ο Δήμος αυθαιρετεί…

Πως μπορείς να ζητήσεις από τον πολίτη να μην;

Εξηγούμαι.

Η ανάπλαση του νέου παραλιακού πάρκου περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και τρία καταστήματα τα οποία προορίζονται για καφέ-αναψυκτήρια-μπαρ-εστιατόρια (κάτι απ’ όλα αυτά), αλλά παρ’ όλο που το έργο ολοκληρώθηκε από τον Οκτώβριο του 2008, τα καταστήματα αυτά παραμένουν ανεκμετάλλευτα.

Απορούσα και σκεφτόμουν σαν πιθανή αιτία ότι το ενοίκιο που ζητούσε ο Δήμος θα ήταν μάλλον ακριβό, μέχρι που συνάντησα έναν παλιό μου συμμαθητή που είναι δημοτικός σύμβουλος και τον ρώτησα γιατί τα καταστήματα είναι κενά.
-Θα νοικιαστούν όταν γίνουν νόμιμα, μου απάντησε.
-Δηλαδή;
-Δηλαδή, είναι αυθαίρετα (!!!)
Στην παραλία μπροστά στη θάλασσα, πήγε ο αθεόφοβος κι έστησε αυθαίρετα.
Αλλά εδώ στον Δήμο ψάχνουν τα χαμένα εκατομμύρια σε δυο-τρία αυθαίρετα θα κολλήσουν;

Παπανδρέου – Ερντογκάν σημειώστε «2»

Είδα αποσπάσματα από την κοινή συνέντευξη τύπου των δύο ηγετών. Νωρίτερα διάβασα στον http://swell-swell.blogspot.com/ ότι το πρωτόκολλο προβλέπει σε περιπτώσεις κατ’ ιδίαν συζητήσεων οι ηγέτες να μιλούν στην εθνική τους γλώσσα και ο μεταφραστής να μεταφράζει και ενώ στη συνάντηση Παπούλια - Ερντογκαν αυτό τηρήθηκε, στη δική του συνάντηση με τον Τούρκο ηγέτη ο Γ.Α.Π. μιλούσε στα Αγγλικά και η διερμηνέας μετέφραζε στον Ερντογκάν ο οποίος στη συνέχεια μιλούσε τουρκικά (το διαπίστωσα, όντως έτσι έγινε).
Γυρνώντας στην συνέντευξη, ο Ερντογκάν ήταν ένας ηγέτης με αυτοπεποίθηση και γνώση του ποιός είναι, περιέγραψε τις θέσεις και απόψεις του σαν να έδινε διάλεξη, χαμογελαστός και αεράτος με ανατολίτικη ηρεμία, και από την άλλη ο δικός μας σαν φοιτητής που αγχωμένος έδινε προφορικές εξετάσεις. Χρησιμοποίησε τη λέξη «φοβάται» λέγοντας «η Ελλάδα φοβάται μήπως οι Τούρκοι επιτεθούν και καταλάβουν ένα ελληνικό νησί» προκαλώντας χαμόγελα στους Τούρκους παρισταμένους. Δεν ήξερε την λέξη «ανησυχεί»; Στην συνέχεια είπε ότι «και η Τουρκία φοβάται μήπως δεχθεί επίθεση από την Ελλάδα» κι εκεί τα χαμόγελα ήταν και λίγο ειρωνικά.
Πήρε και μια αβάντα από τον Τούρκο πρωθυπουργό ο οποίος συμβούλεψε (!) την αντιπολίτευση να σταθεί στο πλάι της κυβέρνησης προκειμένου η χώρα να βγεί από την κρίση.
Ανεπαρκέστατος. Επικινδύνως ανεπαρκέστατος.

Όχι, δεν θα μιλήσω για τον ΠΑΟΚ

Γιατί αν μιλήσω θα πρέπει αναπόφευκτα να κάνω συγκρίσεις.

Να συγκρίνω για παράδειγμα τον ΠΑΟΚ με την Ελλάδα
Θα πρέπει να πώ δηλαδή, ότι στον ΠΑΟΚ σε αντίθεση με την Ελλάδα, έδιωξαν τους απατεώνες και τα λαμόγια που τον οδηγούσαν στην καταστροφή και δεν τους αντικατέστησαν με άλλους του ιδίου φυράματος
Θα πρέπει να πω ότι σε αντίθεση με την Ελλάδα ανέθεσαν τις τύχες του σε ανθρώπους ηθικούς, τίμιους, εργατικούς, που ήξεραν το αντικείμενο, που έκαναν πρόγραμμα και το εφάρμοσαν πιστά.
Ότι σε αντίθεση με την Ελλάδα επικεντρώθηκαν στον διπλό στόχο «μείωση χρεών – ανάπτυξη» και το κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό.
Ότι σε αντίθεση με την Ελλάδα πέτυχαν μέσα σε ένα δύσκολο περιβάλλον να αντιμετωπίσουν πολύ ισχυρότερες οικονομίες και να διακριθούν.
Ότι σε αντίθεση με την Ελλάδα, η ηγεσία έδωσε δείγμα γραφής, ο λαός είδε έκρινε και βοήθησε. Ο λαός όταν δεί ότι η πορεία είναι σωστή δίνει, όταν του βάλεις χέρι στην τσέπη τσινάει.
Ότι σε αντίθεση με την Ελλάδα, δεν έχει να περηφανεύεται μόνο για το παρελθόν και την Ιστορία του, αλλά γράφει καινούριες σελίδες δόξας.
Ότι σε αντίθεση με την Ελλάδα, δεν δέχτηκε υπαγορεύσεις και ντιρεκτίβες ακόμα κι όταν προέρχονταν από τον μεγαλύτερο χρηματοδότη του, το λαό του.
Θα είχα κι άλλα πολλά να πω αν μιλούσα για τον ΠΑΟΚ, αλλά δεν θα μιλήσω γιατί τώρα μιλάει ο ΠΑΟΚ.

Έτσι τυχαία θυμήθηκα...

τον Κώστα Βάρναλη

Από το "Αρχή σοφίας"

Φρόνιμα και ταπεινά

πάω με κείνον που νικά.

ο άλλος

Αν θέλεις να χαρείς τη λευτεριά

νωρίς γίνε προδότης, γίνε.

Θα 'ναι μαζί σου οι νόμοι

και η πλερωμένη γνώμη.

Πέτα την ανθρωπιά σου.

Κι απ' τον αφέντη πιάσου.

Κι άμα σε φτύσει αυτός,

να κάθεσαι σκυφτός.

Και θα 'χεις τα πρωτεία

στη σάπια πολιτεία".

ο αληταράς έχει γνώμη και προτείνει

Οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και της ΟΛΜΕ, αποκαλύπτει(!!!) στο «Πρώτο Θέμα» (2/5) ο Θέμος Αναστασιάδης, «εφαρμόζουν ένα εμπνευσμένο σχέδιο ολοκληρωτικής διάλυσης της χώρας ενόψει της παλινόρθωσης του (αν)ύπαρκτου κομμουνισμού. [...] Το γεγονός ότι η Αριστερά, ανανεωτική ή μη, έχει ‘φλιπάρει’ και θέλει να τα κάνει όλα γης μαδιάμ μας αφήνει μόνο δυο επιλογές: Η πρώτη είναι να τους σπάσει κάποιος τον τσαμπουκά και να τους βάλει στη θέση τους, καθότι δεν εκπροσωπούν ούτε το 10% του ελληνικού λαού. Υπάρχει όμως κάποιος να τους βάλει στη θέση τους;»

Αυτά γίνονται όταν κάποιος αντι να είναι στη φυλακή, πουλάει και αγοράζει αφημερίδες

Εγώ, ο ένας

Την δικτατορία αυτή, εγώ την έχω κερδίσει, μου αξίζει, την δικαιούμαι.

Το μαγαζί αυτό με την ψευδεπίγραφη ταμπέλα εγώ το ‘χω χτίσει.

Εγώ ο ένας και μοναδικός!

Βοήθησαν βέβαια και βοηθούν κι άλλοι πολλοί, αλλά ο πρωτεργάτης, ο πρωτομάστορας, ο αρχιτέκτονας, ο επιβλέπων μηχανικός είμαι εγώ. Γι αυτό έχω και περισσότερα δικαιώματα από τους συνοικούντες.
Αισχροκερδώ, νοθεύω τρόφιμα, χτίζω όπου θέλω και ότι θέλω, ρυπαίνω τα πάντα από περιβάλλον και ανθρώπους μέχρι ψυχές και συνειδήσεις, εκμεταλλεύομαι φιλίες και καταστάσεις, λαδώνω και λαδώνομαι σπαταλώ πόρους και ιδιοποιούμαι εθνικό πλούτο. Εμπορεύομαι χωρίς να πληρώνω δασμούς ΦΠΑ και άλλες αηδίες, καταναλώνω συνέχεια και άσκοπα ενέργεια ακόμα και για να πλύνω τα δόντια μου να στίψω ένα λεμόνι ή να ετοιμάσω τον φραπέ μου. Δεν πληρώνω φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, δεν αναγνωρίζω ανάγκες μεγαλύτερες από τις δικές μου γι αυτό δεν περιμένω σε καμιά σειρά, οδηγώ και παρκάρω όπως και όπου με βολεύει, το συμφέρον μου προέχει γιατί εγώ είμαι ο ένας. Υποχρεώσεις έχω μόνο απέναντι στον εαυτό μου, όλες οι άλλες είναι για τους αφελείς θαμώνες του χώρου. Δεν εκλέγομαι γιατί έτσι κι αλλιώς εγώ είμαι ο εκλεκτός, δεν παραλείπω όμως να εκλέγω όσους μου κλείνουν το μάτι, στο κάτω κάτω μια διαδικασία παραμύθι είναι, έτσι για το καλό όνομα του μαγαζιού. Καίω, μπαζώνω ρέματα, νταμαριάζω βουνά, αφανίζω λίμνες και ποτάμια, στέλνω τις βρωμιές μου στη θάλασσα. Δεν αναγνωρίζω κανένα βασίλειο φυτικό ή ζωικό, όλα είναι γι την δική μου βολή και ικανοποίηση, διαφορετικά δεν θα λεγόταν «φυτά» και «ζώα». Οι δρόμοι, τα δάση οι θάλασσες είναι δικά μου γιατί είπαμε είμαι ο ένας. Όλοι μου χρωστάνε και σε κανέναν δεν χρωστάω, και κάθε αντίθετος ισχυρισμός προέρχεται από τους φουκαράδες και τους αδύνατους.
Εκπροσωπώ τη δικτατορία του ενός, έχω γερό στομάχι και μεγάλα αρχίδια, είμαι ξύπνιος και δε μασάω. Ζήτω μου!